Είμαι Κύπρον για κανέναν μήναν τωρά. Έσιει έναν φαινόμενον που υπάρχει στο Λονδίνον, την Νέα Υόρκην τζαι διάφορες άλλες μητροπόλεις τα τελευταία 4-5 χρόνια. Επειδή η Λευκωσία εν εμπόρεν να κόψει πίσω, θωρώ το τζαι δακάτω.
Στην Νέαν Υόρκην λαλούν τους hipsters. Στο Λονδίνον Shoreditch twats, που την περιοχήν του Ανατολικού Λονδίνου που συχνάζουσιν. Εν τύποι που εν τόσον επιμελώς ατημέλητοι που μπορεί να εκάμαν τζαι τρεις ώρες να σαστούν. Μεινίσκουσιν σε παραμελημένες αστικές περιοχές που ήταν κακόφημες τζαι με το που ήρτασιν ανεβήκαν τόσον πολλά τα ενοίκια τζαι ακρίβωσεν η ζωή που τα πλάσματα που εμεινίσκασιν τζιαμαί για 30 χρόνια εφύαν. Το λεγόμενον gentrification. Το Brooklyn τζαι το Hackney εν χαρακτηριστικές περιπτώσεις.
Ίνταλως τους ξεχωρίζετε; Έχουν μουστάτζια γυριστά, τα ρούχα τους εν παραθκιάνταλα, τζαι φορούσιν γυαλιά τεράστια που τζείνα του ’80 (στην Αγγλίαν λαλούν τα face furniture). Νομίζω κλέφκουν τα που τον παππούν τζαι την γιαγιάν τους, τζαι τζείνος που εννα έβρει τα γυαλιά που εφόρεν ο Ντεχτάς παλιά τζιερτίζει.
Με θκυό λόγια, τούτοι οι τύποι επιάσαν ούλλα τα πολιτισμικά στοιχεία που διάφορες υποκουλτούρες που είχαν κάποιον νόημαν μες σε έναν συγκεκριμένον πλαίσιον, συνήθως περιθωριοποιημένον που την mainstream κουλτούραν, αφαιρέσαν τούντο νόημαν, τζαι εκάμαν τα mainstream. Νομίζω στα κυπριακά ο καλλύτερος όρος εν παραθκιαναλοσύνη. Βασικά εν έναν συνονθύλευμαν μέσων έκφρασης, που τα ρούχα, το κούρεμμαν, την μουσικήν τζαι ό,τι άλλον φανταστείτε. Όι πως έχω πρόβλημαν με τα ανομοιογενή πράματα, ίσια ίσια, αλλά νομίζω ότι τα μέσα έκφρασης πρέπει να εκφράζουν κάτι. Η πανκ π.χ., ως κίνημαν ήταν απάντηση σε συγκεκριμένες οικονομικές τζαι κοινωνικές συθθήκες. Δαμαί εν εκφράζεται τίποτε, το avant garde τζαι η μποέμικη ζωή εν μόνον για το άππωμαν. Εννα μου πείτε ότι το κάθε avant garde κίνημαν είσιεν μέσα άππωμαν τζαι επεριλάμβαννεν κακομαθημένους αστούς που εκάμναν επανάστασην με τα ριάλλια των γονιών τους. Σωστά, αλλά ακόμα τζαι έτσι κάτι έφκαινεν τζαι υπήρχεν μια ιδεολογία, ένας πολιτικός λόγος που κάποτε ήταν επιφανειακός, κάποτε πιο βαθύς. Τωρά το μήνυμαν ένει «Έμμε κόφτει τίποτες».
Αλλά να μεν σας τα λαλώ εγώ, λαλεί τα καλλύτερα το τραούδιν. Τζαι τωρά που το σκέφτουμαι, βιλλίκος εν καλλύτερος όρος.
