Ιδού η ρόδος, ιδού τζιαι ο άππηος

Κλαίουνται κλαίουνται τα μωρά, οι γονιοί τους, τζιαι οι απόφοιτοι του English School για τον αφελληνισμόν του Eton της Κύπρου (Χα! εθέλασιν πολλά). Αφού εν έτσι, τζιαι αφού τους τρώει τόσον πολλά ο αφελληνισμός του σχολείου (τους), ας ακολουθήσουν το εθνοπρεπές παράδειγμαν των προγόνων τους. Τζιαι να βάλουν τζιαι δημοσίευσην στην εφημερίδαν.

Εφημερίδα Ελευθερία, 5 Αυγούστου 1958.

To ούτιν εν ό,τι πρέπει για την ψυσιήν.

Ο Χαγιάμ Αλλάμι εν τρομερός ουτίστας. Κατά που άκουσα, που τους καλλύτερους στον κόσμον της γενιάς του. Παραπάνω πληροφορίες δαμαί. Μαζίν με την Νικολεττούν κάμνουσιν απίστευτον μουσικόν ζευκάριν. Όσοι είχαν την ευκαιρίαν να τους ακούσουν τον περασμένον Δεκέβρην να παν να τους δούσιν πάλαι. Για τους υπόλοιπους, ευκαιρία να τους γνωρίσετε.

Μαζίν τους εννα παίξουν ο Ευριπίδης Δίκαιος (κρουστά), Pierrick Marion (νέι), τζιαι Roland Melia (τσέλλο).

Εννα παίξουν στο Σπίτιν της Συνεργασίας, απέναντι που το Λήδρα Πάλας, για να φυσήσουσιν ζωήν μες την Νεκρήν Ζώνην. Την Πέμπτην 7 του Ιούλη, η ώρα 9. Πληροφορίες δαμαί. Είσοδος μούχτιν.

Για τζιείνους που παίζουν ούτιν, ο Χαγιάμ εννα κάμει έναν εργαστήριν την ίδιαν ημέραν που τες 10 το πρωίν ως τες 1. Ενναν 20 ευρώ τζιαι οι θέσεις εν λλίες, οπότε τηλεφωνάτε στο 22445740 ή στείλετε ήμεϊλ στο ahdr.mide@ahdr.info

Τζιαι για μιαν γεύσην, ή για όσους εθθα μπορέσουν να παν, καλήν ακρόασην:

Khyam Allami & Nicoletta Demetriou by khyamallami

Η έκλειψη κουντά τα ούλλα

Τί να κάμουσιν θκυό πλάσματα άμαν θέλουν να δώκουν ο ένας του άλλου, αλλά εν έμεινεν τίποτε πκιόν;

Εφαντάστης;

Υπάρχει, λαλεί, μια νέα θεωρία που υποστηρίζει ότι υπάρχουν άπειρα παράλληλα σύμπαντα, τζιαι κάθε φοράν που θκιαλέουμεν κάτι (τζιαι απορρίπτουμεν κάτι άλλον) δημιουργείται έναν εναλλαχτικόν σύμπαν με έναν κόσμον βασισμένον πας την επιλογήν που εν εκάμαμεν. Μάλιστα, τα μαθηματικά δείχνουν ότι εν δυνατή τούτη η θεωρία.

Ου θκιάολε. Δηλαδή υπάρχει ένας κόσμος όπου το ΑΚΕΛ εν υποστήριξεν τον Τάσσον για πρόεδρον, τζιαι ένας άλλος όπου εδέχτην το Σχέδιον Ανάν; Για το πως ένει τούτοι οι κόσμοι αφήννω την φαντασίαν να οργιάσει, αλλά κάτι μου λαλεί ότι πάλαι θα εμουρμουρούσα για πράματα που εν μου αρέσκουν. Για να μεν πάω καν σε προσωπικές μου επιλογές τζιαι το τι δρόμους θα εμπόρεν να πάρει η ζωή μου.

Τέλως πάντων, το θέμαν εν ενδιαφέρον, τζιαι όποιος εν περιέργος ας ακούσει παραπάνω δαχαμαί.

Το μόνον πράμαν για το οποίον είμαι ευγνώμων στον Ελληνικόν εθνικισμόν

Άννοιξεν πάλαι την συζήτησην για τα κυπριακά ο Άσερας, τζιαι έδωκεν μου αφορμήν να ξισκαλίσω κάποιες σκέψεις που έσιει πολλύν τζιαιρόν που τες έχω. Είπα κάποια πράματα δαμαί πριν κάτι μήνες, αλλά έχω αλλό λλία να γράψω.

Άμαν ήρτεν το έθνος-κράτος, έπρεπεν η κυβέρνηση να συννενοάται με τους πολίτες του κράτους - ο κόσμος εν ήταν πκιόν υπήκοοι για να μπορεί να τους μιλά σε μιαν γλώσσαν που ο λαός μπορεί να μεν έξερεν, όπως εκάμναν οι μονάρχες. Έτσι, έναν βασικόν στοιχείον του κάθε εθνικισμού εν η ομογενοποίηση της γλώσσας. Επιάννασιν λοιπόν την τοπικήν λαλίαν ή διάλεχτον της πρωτεύουσας, τζιαι εβάλλασιν τζιαι κάποιους επίσημους γλωσσολόγους να παράγουν γνώσην τζαι να τραβήσουν τες γραμμές της εθνικά αποδεκτής γνώσης. Εβαφτίζαν μια συγκεκριμένην μορφήν της γλώσσας επίσημην ή εθνικά καθαρήν γλώσσαν, τζιαι αναγκάζαν ούλλους τους άλλους να την μάθουν.

Η εθνικά σωστή τζαι εθνοπρεπής ομιλία, χρήση, τζιαι γραφή της γλώσσας εσήμαινεν ότι τοπικές παραλλαγές εθεωρούνταν όι μόνον λανθασμένες, αλλά τζιαι αποτελέσμαν άγνοιας. Ό,τι ρέμπει πόξω που το εθνικόν καλούπιν εν λόγω των προσμίξεων που ήταν ξένες προς τον εθνικόν κορμόν. Όποιος εμίλαν τοπολαλιάν ήταν αγράμματος, άξεστος, τζιαι χωρκάτης εγκλωβισμένος στην καθυστερημένην παράδοσην (σε αντιδιαστολήν με τον εκσυγχρονισμόν του νεωτερισμού για τους σωστούς πολίτες του έθνους-κράτους).

Εσυζητήσαμεν πολλές φορές δαμαί τζαι αλλού το ίνταλως εγίνην τούτον σε σχέσην με την Ελλάδαν τζαι την Κύπρον. Το θέμαν εν πολύπλοκον τζαι εν θα το επαναλάβω. Θέλω όμως να στρέψω την προσοχήν μου σε έναν συγκεκριμένον θέμαν: η ύπαρξη μιας εθνικά καθαρής γλώσσαν που την Ελλάδας την οποίαν έπρεπεν να μιλούν (ή να νομίζουν ότι μιλούν) οι Ε/Κ εκατάστρεψεν σε μεγάλον βαθμόν την κυπριακήν διάλεχτον, τζαι πολλές εκφάσσεις της εχαθήκασιν για πάντα. Ας όψουνται οι Υπουργοί της Παιδείας που τον Σπυριδάκην ως την Κλαίρην τζαι τον Ουράνιον. Που την άλλην, έσιει έναν πράμαν πον εκαταφέρασιν ποττέ να κάμουν, τζιαι φαίνεσται μου εν θα το καταφέρουσιν ποττέ.

Επειδή τα κυπριακά εν ετύχασιν ποττέ ομογενοποίησης, επειδή εν εγίνασιν ποττέ εθνική γλώσσα, τζιαι επειδή τούντους κουρούπεττους εν τους έκοψεν ποττέ να κάτσουν να τη συστηματοποιήσουν (που να μεν το κάμουσιν ποττέ!), ό,τι έμεινεν που τα κυπριακά τζιαι καταγράφεται τωρά στα μπλογκς στα κινητά τζιαι στο e-mail εν διαδικασία που έρκεται που κάτω. Θέλω να πω, κανένας εν ήρτεν να μας επιβάλει μιαν "σωστήν" "γνώσην" των κυπριακών. Ο καθένας γράφει την γλώσσαν όπως την φαντάζεται μες τον νουν του. Τούτη τζι'αννέν φαντασία στην εξουσία!

Επειδή το ελληνικόν αλφάβητον έν ιμπορεί να αποδώσει κάποιους ήχους των κυπριακών, ο καθένας γράφει το σσιού, το τσιού, τζιαι το τζιού όπως το φαντάζεται μες τον νουν του ναν σωστόν, γιά όπως του φαίνεται του ίδιου γιά της ιδίας αισθητικά ωραίον. Έτσι άλλοι γράφουν chου τζιαι shου, ενώ άλλοι προτιμούν τα κατσουνούθκια· τζιαι όπως είπεν τζιαι ο Άσερας, το τζαι τζιαι το τζιαι εν θέμαν.

Με τον ίδιον τρόπον, υπάρχουν τζιαι οι τοπικές διαφοροποιήσεις: ο κοτσιηνοχωρκάτης εννα πει έχει, ενώ άλλοι λαλούν έσιει· μάχεται αντίς μάσιεται, κτλ. Όπως του φκει του καθενού, τζιαι απολαμβάννω τον κόσμον που γράφει όπως μιλά. Τούντο ντε φάκτο της γραφής, ομιλίας, τζιαι ανάγνωσης των Κυπριακών εγώ φτυχώ το πολλά. Όπως του αρέσκει του καθενού σιόρ! Έτσι τζι΄αλλιώς, όπως τζι΄άν το γράψει ο άλλος εγώ εννά το καταλάβω. Τζιαι ας φακκούσιν όσοι στο όνομαν του ορθολογισμού εκάμασιν την γλώσσαν λιλλίτσια. Που τζιαιμαί τζιαι τζει, ας προσπαθήσουμεν να καταλάβουμεν τζιαι να διασώσουμεν την γλώσσαν είτε που τα γραφτά του Άσερα, του Δμ3κ, ή τζιαι που την έρευναν του ΤΕΠΑΚ.

Υ.Γ. Τούτες οι σκέψεις ήταν λλίον-πολλά αποτέλεσμαν μιας επίσκεψης μου στην μόνιμην επιτροπήν τυποποίησης γεωγραφικών ονομάτων τζαι στην διάλεξην που μου έκαμεν ο τύπος τζιαχαμαί για την "σωστήν" ορθογραφίαν των γεωγραφικών ονομάτων, όπου το όνομαν που είχασιν οι ντόπιοι για γενιές τζιαι αιώνες ολόκληρους πρέπει να στρογγυλοποιηθεί για να ανταποκρίνεται στους εθνικούς κανόνες. Ο Foucault θα είσιεν πολλαπλούς οργασμούς ακούοντας την λεπτομερήν επεξήγησην της διαδικασίας παραγωγής κρατικής γνώσης μέσω μιας χειραγωγημένης επιστήμης.

Τα κοπέλια νάυλον εφκάλαν νέον βίτεο

Βουρόντας το αθρώπινον τρομπόνιν· φτυχώ τα πολλά τούντα σουρρεαλιστικά



Δέτε ποδά για πιο παλιόν βίτεο.

Φακκούμεν γυρίλλες

Άτζιαπης σου, γιατί το πλάσμαν εν καταδικασμένον να φακκά γυρούς;


A Mystery: Why Can't We Walk Straight? from NPR on Vimeo.

Βασίλης Μιχαηλίδης ο Πέρκαλλος. Του Κώστα Βασιλείου

Άκουσα το τούντο ποίημαν στα ποιητικά ένθετα του Άστρα τζιαι κάτι ετάραξεν μέσα μου. Κάθε φοράν που το θκιαβάζω τζιαι που τ'ακούω, πιάννει με άλλον κύμαν συγκίνησης.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Ο ΠΕΡΚΑΛΛΟΣ

που οροθέτησεν το πέρκαλλον με την ανεράδαν, την Εννάτην Ιουλίου τζιαι την Χιώτισσαν, με τον Δκιάολον, με τον αμολόητον, με τον Ρωμιόν - τζιαι με την Ρωμιοσύνην· που έκαμεν τον άξαμον για την περκαλλοσύνην, με το πιο ακριβόν τετράστιχον που έγραψεν ποιητής για την πατρίδαν του· αν έσιει άλλον καλλύτερον φέρτε το τζι'αξαμώστε· έβρετε άλλες λέξεις όπως το συνότζιαιρη, όπως το σσιέπει, όπως τα'ψη, μα προπαντώς, όπως το δεύτερον κανένας μες την μέσην, που κατεβαίνει που τον δεύτερον στον τρίτον στίχον όπως το μασιαίριν: 

Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου·

κανένας εν εβρέθηκεν για να την ιξιλείψει·

κανένας, γιατί σσιέπει την που τα'ψη ο Θεός μου·

η Ρωμιοσύνη εν νά χαθεί όντας ο κόσμος λείψει.

Ένει οξά'ν ένει ο πέρκαλλος; έτσι λαλείτε εσείς τζι'εγιώ, μα ποιός μας λοαρκάζει αφόν το είπεν τζι'ο Grante Pope της ποιητιτζιής, ο νομπελλίστας ο Σεφέρης, που κάθε λος του ήταν ευαγγέλιον, που μ'έναν νέψιμον του έκαμνεν τον ψύλλον κάμηλον τζιαι τον κάμηλον ψύλλον, που είπεν είπεν για τους δασκάλους του γένους τζι εδιασταύρωσεν τζι εστράωσεν τους τζι εμπαστάρτεψεν την ποίησην με τον κάθε φραγκολεβαντίνον που τ'ανάθθεμαν, τζι έν ήβρεν μιάν λέξην να πει για τον ποιητήν της Ρωμιοσύνης· να φανταστούμεν ότι έν τον άμπλεψεν, όι ο δι, ο τρίμματος, π'ανάγυρεν την Κύπρον που γωνιάς, που εν άφηκεν πέτραν ασήκωτην, που είπεν - ώρα του καλή - για τον Νεόφυτον τον Έγκλειστον, για τον Λεόντιον τον Μασιαιράν τζαι για τον Αδαμάντιον, που είπεν για τους σσιύλλους τζαι για τους κάττους, για τους στρούφους τζαι για τους κουκκουφκιάους, τζι έν άμπλεψεν κοτζιά μου λιόνταν, κοτζιά μου ατόν; άμπλεπεν τζι εκαλάμπλεπεν, αν μεν έμπλεπεν, πόθθεν εξετρύπωσεν, για να μεν πούμεν ότι εκλεφτούρκασεν την λέξην Ρωμιοσύνη, για να κάμει τον ψηφιδωτόν καημόν της Ρωμιοσύνης, το καμάριν του, γιατί αν μεν την εκλεφτούρκαζεν, γιατί εν έβαλεν μιαν παραπομπήν, που έκαμεν τες Σημειώσεις επιστήμην για τους ξενικούς τζαι τους αρχαίους; μόνον που ο Βασίλης έν ήτουν μέ ξενικός μέ αρχαίος, μέ μπάσταρτος μέ λινοπάμπακος, ως τζαι μιαν αφιέρωσην που εσκέφτετουν να βάλει κάτω που τον τίτλον του,

ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΜΙΛΑ

Μνήμη του ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη

σκέφτου τζαι να σκεφτείς, να την βάλει να μεν την βάλει, ανάδοξεν του τζι έν την έβαλεν, τζι εβρέθην πεταξούμενη σ΄έναν δαχτυλόγραφόν του για να τον δαχτυλοδείχνει,

Lie quiet divus

Θέλω να πω θκειέ μου Βασίλη,

Βασίλη βασιλέα μου 

φέγγος των αμμαθκιών μου·

κανένας εν σε θκιαβάζει

κανένας εν σε σκαμπάζει·

κανένας εν σε σαϊτίζει

κανένας εν σε πεϊντίζει

κανένας - ποιός τους καταρκάζεται

κανεί που έγραψες τ'αθάνατα ποιήματά σου 

τα βαρβάτα,

στα ζωντανά σου τα Ρωμαίϊκα τ'αμολόητα

τ'αρτσιάτα.

Που τη συλλογήν του Κώστα Βασιλείου, Το Ίλαντρον. (Λευκωσία: Εκδόσεις Αιγαίον, 2000).

Toplumsal Varoluş Mitingi: the prequel

Σήμερα εν το Toplumsal Varoluş Mitingi 2 (Συλλαλητήριον Κοινοτικής Ύπαρξης). Επειδή σε τούντην φάσην εν σημαντικόν για τους ΤΚ να διαδηλώσουν μόνοι τους, σήμερα εν επήα ποτζεί. (btw, όποιος θέλει να στηρίξει τες κινητοπιήσεις ποτζεί, ας πάει η ώρα 4:30 στο τέρμαν Λήδρας, έσιει εκδήλωσην της Πλατφόρμας Ε/Κ τζαι Τ/Κ Εκπαιδευτικών "Ενωμένη Κύπρος").

Είπα όμως να γράψω κάτι άλλον σχετικόν.

Έγραψα στο προηγούμενον ππόστ για το θέμαν, ότι η ημέρα που εθκιαλέξαν για το συλλαλητήριον ήταν η επέτειος της πρώτης αντιαποικιακής κινητοποίησης των Τουρκοκυπρίων. Η 28η Γεννάρη του 1958 εν βαθκειά χαραγμένη στη συλλογικήν τους μνήμην.

Το 1961 αποφασίσαν να τιμήσουν την επέτειον. Ο Ντεχτάς έλειπεν που την Κύπρον, τζαι επήεν ο Νετζντέτ Ουνέλ, που ήταν τζαι τζείνος ένας που τους σημαντικούς ηγέτες, να έβρει τον Τούρκον τον πρέσβην, τον Ντιρβάνα. Ο Ντιρβάνα λαλεί του ότι έτσι πράμαν εν γίνεται τζαι να το ξιχάσει. Η κυβέρνηση της Τουρκίας  (η οποία σημειωτέον τότες ήταν η του κυβέρνηση πραξικοπήματος που έφαεν τον Μεντερές) εμάσιετουν να έσιει καλές σχέσεις με την Ελλάδαν. Μια τέθκοια εκδήλωση θα εχάλαν το καλόν κλίμαν. Ο Ουνέλ λαλεί του ότι εν γίνεται οι ΕΚ να γιορτάζουν την 1ην του Απρίλη τζαι οι ΤΚ να μεν κάμνουν τίποτε - εν σημαντικόν για μας κτλ.

Στην πολλήν την ώραν ο Ντιρβάνα ενευρίασεν τζαι λαλεί του: "Εγώ με τούντο πράμαν εν συφφωνώ. Αν θέλετε να κάμετε τούντην εκδήλωσην κάμετε την, αλλά η Τουρκία εν την υποστηρίζει. Τζιαι να μεν τολμήσετε να φκάλετε τούρτζικες σημαίες, διότι εννα σας κόψω τα ριάλλια της βοήθειας που την Τουρκίαν." Στο τέλος επήαν κάποια πλάσματα τζαι εβάλασιν απλά λουλλούθκια στο μνημείον.

Το άγχος του θανάτου τζαι η βιολογία

Έγραψα σας πιο παλιά ότι άμαν η ρόκκα τζι'ο βασιλικός εν έτοιμα να πεθάνουν καταλυούν την τελευταίαν τους ενέργειαν για να κάμουσιν κάτι όμορφα λουλλούθκια πέρκιμον έρτει καμιά μέλισσα τζαι μπορέσουν να αναπαραχθούν.

Εμίλουν πριν λλίες μέρες με μιαν φίλην μου τζαι ελάλεν μου για την μαντορινιάν της. Έκαμεν τους λαλεί πέρσι τα πιο γλυτζιά, τα πιό ωραία μαντορίνια που έκαμεν ποττέ. Φέτι, έκαμεν τους κάτι αρρωστημένα. Εμίλησεν με έναν γεωπόνον, τζαι είπεν της ότι το δεντρόν εν εις τα τελευταία του. Το ότι έκαμεν τους τον καλλύτερον καρπόν πέρσι εν αναμενόμενον, λαλεί ο γεωπόνος. Το δεντρόν κάμνει τον καλλύτερον καρπόν για να σιουρευτεί ότι εννά αναπαραχθεί.

Τελικά, τα πλάσματα έννεν πολλά διαφορετικά. Όποτε έσιει επιδημίαν θανατηφόραν, άμαν ο θάνατος φακκά την πόρταν μιας κοινότητητας συλλογικής, πάσιν περίπατον ούλλες οι αναστολές τζαι ηθικοί κανόνες, για να μπορέσει το αθρώπινον είδος να αναπαραχθεί τζαι να μείνουν όσοι παραπάνω πίσω γίνεται.

Το κομμάτιν τούτον πιάννω το που έναν ππόστ του δύτη των νιπτήρων, τζαι μιλά για τους λεπρούς της Κρήτης στον 18ον αιώναν:

Η λέπρα εξακολουθεί να μολύνει μια από τις ωραιότερες χώρες της Ανατολής [...] Ποιος θα φανταζόταν ότι ο έρωτας θα μπορούσε να ιδρύσει το θρόνο του στη μέση μιας τόσο τρομακτικής και αηδιαστικής κοινότητας. Σεξουαλικές σχέσεις δημιουργούνται ανάμεσα σε αυτούς τους κακόμοιρους, που απαρτίζουν αυτή την κοινωνία. Η πικρή διάθεσή τους προκαλεί το πάθος τους ή να μιλήσουμε πιο σωστά, την αγριότητά τους. Οι ερωτικές περιπτύξεις τους δεν έχουν καμιά αναστολή. Ξεκομμένοι από τους άλλους ανθρώπους αψηφούν κάθε αυτοσυγκράτηση. Το καταμεσήμερο τους βλέπεις να επιδίδονται στις ερωτικές απολαύσεις τους και δεν σταματάνε να δίνει ο ένας στον άλλο τα ανατριχιαστικά χάδια, μέχρι την στιγμή που καταφαγωμένα από την ασθένεια που τους κυριεύει, πέφτουν τα κομμάτια τους διαλυμένα από την μακροχρόνια και πλήρη σήψη.

Charles-Nicolas-Sigisbert Sonnini de Manoncourt, 1797· αναφέρεται στο: Χαρίδημος Ανδ. Παπαδάκης, Οι λεπροί στην Κρήτη: “Μεσκίνηδες”, Ρέθυμνο 2011, σελ. 88.