Harris, κατά το Tassos

Επήεν ο μέτρ των δημοσιών σχέσεων του οποίου η δουλειά είναι εξηγά στους ιθαγενείς τι εστί οικονομία να μιλήσει στο συνέδριον του Economist. Η ομιλία του εν που δαμαί.

Economist Conference: Cyprus on the Mend?

25 November 2013, Hilton Park, Nicosia

Harris Georgiades, Minister of Finance

Ladies and Gentlemen,

Thank you for the invitation and for the opportunity to participate in this open discussion.

Let me also welcome once again the Troika mission chiefs to Cyprus but especially let me welcome Christos Staikouras, the Alternate Finance Minister of Greece, and to comment him on the efforts and determination of the Greek government and the Greek people.

Dear Friends,

Is Cyprus on the mend, we are being asked…?

Is the stability programme leading Cyprus to growth and prosperity?

One could say that this, in fact, is the 20 or the 23 billion Euro question. That’s the total of the bail-in imposed on uninsured depositors, together with the financial envelope of the programme and the top-up expected from privatisation and the asset-to-debt exchange. So one could say, it better work!

But let us take a step back. Because, if we are to determine if Cyprus is on the mend, we must ask: What was the problem in the first place. What is it that trying to mend?

The problem of the Cypriot economy relates, on the one hand,to the unsustainable course of our public finances. The public sector was spending more and more, even as revenues started to contract due to the dampened economic activity.

The direction of public expenditure was not well though either, as it primarily and increasingly comprised of payroll and pensions related expenditure. And also of rising but nontargeted and rather inefficient welfare spending. Successive tax hikes started being imposed to maintain the rising public expenditure long-before there was and MoU. And this, of course, further dampened economic activity.

But there were problems in the private sector also. The private sector was also spending more than it was earning or producing. And this relates directly to the oversized local banking sector and to the unsustainable credit expansion of the past decade.

The banking sector was financing not so much real investment that would in turn boost the productive capacity of the country but rather consumption and a property bubble. Lending was offered not so much on the basis of well though business plans and an assumed ability to re-pay but on the basis of collateral.

Collateral, by the way, which until now was practically impossible to seize.

So the problem was, in fact, multidimensional and it was major. Even the loss of access to the markets for Cyprus, back in spring 2011, was met with indecision and hesitation. Unwise political decisions were coupled with outright negligent and possibly criminal acts in the banking sector. The point of no return was reached earlier this year.

And here is where the economic adjustment programme or to refer to its full name, the Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality, comes in.

This is an ambitious and demanding programme with very tight timeframes and very specific policy directions. Let us highlight the word conditionality because it should be clear to everyone that the lending from the ESM and the IMF, even though attractive in servicing and repayment terms, is only offered on the basis of this policy conditionality. In any case, it is a programme which we are committed to implement fully and effectively.

The first pillar relates to the restructuring, recapitalisation and enhanced supervision of the banking system. Considering that the banking system was on the brink of collapse just a few months ago, and despite some regrettable delays that followed, the progress done so far has been quite remarkable.

The second pillar deals with fiscal consolidation. Here also we have been very determined to do whatever is necessary to bring public finances on a corrective course, from an early stage.

A final and important pillar has to do with measures of structural nature such as public sector reform, health care reform, welfare reform and of course the privatisation prospects.

On all these major reforms we are ready to consult and to consider all options. But we are determined to proceed. It is through such reform that we shall be laying the foundations of a new, more viable and more sustainable economic model for Cyprus.

Ladies and gentlemen,

We may not all agree on all the provisions of the MoU. It’s my signature on the document but I also have some doubts on a few things.

For instance, I am not happy with all the taxes that were included in the original MoU. Once agreed and imposed it is not so easy to go back and reverse them. But, at the very least, the emphasis of this government when it comes to fiscal consolidation is and will be on the expenditure side. We shall not be raising taxes further and this is a clear message which I would like to repeat.

There are other provisions where much depends on the implementation details. As a Finance Minister I will not be offering my consent to a National Health Plan that will run the risk of creating a new fiscal black hole. But I will be ready to offer my full support to a National Health Plan that will streamline expenditure, maximise efficiency and autonomy of public hospitals and ensure best utilisation of resources both public and private.

I could mention one or two additional issues but I will refrain from doing so because I think the facial expressions of the Troika representatives are already changing.

More importantly is should be clear that no policy document and especially no such a wide and inclusive policy document could meet the full agreement of everyone. Even if we were left without the Troika intervention we would not be able to agree fully between ourselves. Come to think of it, if we were left without the Troika we would never agree on anything between ourselves.

So we should move ahead. We have an action plan. It includes much of what should have been done in Cyprus a long time ago. It is a plan that aims to fix the public finances and the banking system and not only. It is up to us to complement it with initiatives that will encourage entrepreneurship and investment.

We have a plan, let’s stay focused and let’s do the job.

Thank you very much.

Εν θα σχολιάσω τα εγγλέζικα του κύριου Harris (μας) που εν ούλλον λάθη.

Ούτε εννα σχολιάσω το χιούμορ επιπέδου τριτοκλασσάτου manager περιφερειακών γραφείων πολυεθνικής εταιρίας που επήεν να πουλήσει πνεύμαν σε corporate συνέδριον σαββατοκυρίακου. Σαν το παρέαν δαμαί έναν πράμαν: 

Αλλά θκυό πράματα εν ιμπορώ να μεν τα σχολιάσω.

1. "Successive tax hikes started being imposed to maintain the rising public expenditure long-before there was and MoU." Ώστε;;;... Καλάν, ότι λαλούν πελλάρες εξέραμεν το, αλλά να λαλούν τζιαι πελλάρες που εν τέλλεια αντίθετες της πραγματικότητας; Τόσον ο φόρος εισοδήματος, όσον τζιαι ο εταιρικός φόρος εππέφταν σταθερά που το '90... Αλλά σιγά μεν κοιτάξει τα στοιχεία του υπουργεόυ του. Εκτός βέβαια τζι αν εσύχχισεν το tax hikes με το plummeting taxes. Γιατί αν νομίζει ο Harris ότι ποθαμμάζεται που λλόου του ο κόσμος επειδή εσπούδασεν στο University of Reading, γελιέται.

2. Καλάν σιόρ, νομίζει που τ' αλήθκεια ότι εννα του δώκουν brownie points άμαν τους λαλεί ότι εν περίτου μουτζιαχενντίν του νεοφιλελευθερισμού που λλόου τους; Όξα χαρκιέται ότι άμαν τους λαλεί ευτυχώς που ήρτετε να παρακάμψετε κάθε δημοκρατικήν διαδικασίαν διότι εμείς εν ήταν να τα έβρουμεν ποττέ μόνοι μας, εννα του δώκουν το Milton Friedman award for neoliberal cockiness;

Μάσιαλλα του. Τζιαι τούτος ο άθρωπος νομίζει ότι εννα γίνει πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μήνυμαν...

...που τούτους που τα εζήσαν, τζιαι ζιούν τα τζιαι τζιείνοι με άλλους, αλλά τζιαι με τους ίδιους τρόπους.

Το σλόγκαν του ΜΕΓΚΑ...

...για την νέα τηλεοπτική σεζόν: ΕΛΑΜε τον Χρυσηαυγήστομο.

Μέσα, πο' ξω, πριν, μετά, σαν αντακώννουσιν για κλείουσιν, τζιαι σαν φακκούν γυρόν οι κύκλοι

Σχεδόν πριν τρία χρόνια, έγραψα θκυό ποστ για τους κύκλους που αννοίουνται στην ζωήν του πλασμάτου, όπως το εβίωννα εγώ τότε. Γράφοντας "ποσσιέπασε να δούμεν ίντα μπο' σιει πάρα τζιει" εσκέφτουμουν ότι ένας κύκλος έκλειεν τζιαι άλλος άννοιεν. Τζιαι όντως, σχεδόν έτσι ήταν.

Εφύαν μου όμως θκυό-τρία πράματα. Πρώτον, ο κύκλος έννεν ποττέ ένας. Εν πολλοί, κάποτε παράλληλοι, κάποτε διασυνδεδεμένοι. Δεύτερον, η συνειδητοποίηση του πλασμάτου ότι ένας κύκλος έκλεισεν έρκεται συχνά μετά το γεγονός. Όι την ώραν που γίνεται. Εγώ τότε ένωθα ότι ήμουν πας το τσακ του κλεισίματος. Που με φέρνει στο τρίτον λάθος: το κλείσιμον έννεν ποττέ απότομον, αλλά διαδικασία. Μπορεί να εκφέρεται με μιαν ρήξην σε μιαν δεδομένην στιγμήν, αλλά έσιει πίσω του πολλήν επεξεργασίαν τζιαι διαδικασίαν. Τζιαι τότε εμέναν οι κύκλοι μου είχαν αρκέψει να κλείουν πολλά πιο πριν. Εξ' ου τζιαι το πένθος για τα πατσαρίτζια.

Οι κύκλοι που αννοίξαν που τότες ήταν καμπόσοι. Επέρασα πολλές μεταβάσεις, άλλες καλές τζιαι άλλες άσσιημες, άλλες ομαλές τζιαι άλλες πασανάκατες, άλλες ταπεινωτικές τζιαι άλλες με δώρα. Άλλοτε επέτασσα αυκά πας τους τοίχους, έφκαλλα τσούννες (κυριολεκτικά), επάλυωννα με σιήλλιες θκυο καταστάσεις, ή εματαιώννουμουν. Άλλοτε ένωθα την χαράν τζιαι την αγαλλίασην της συνειδητοποίησης, της ηρεμίας, τζιαι του να θωρείς τους κόπους σου να φκαίννουν για καλόν.

Πριν να φύω τούντην στράταν, ένας φίλος είπεν μου ότι έστω τζι αν μεν το συνειδητοποιώ τέλλεια, οι κύκλοι μου τωρά εκλείσαν. Τζιαι εκλείσασιν καλά, όπως πρέπει. Με ηρεμίαν, χωρίς να χρειαστεί παραπάνω προσπάθεια απ' ότι πρέπει. Που κάποιους έφκηκα τζιαι πριν να κλείσουν, είπεν. Αν εν σωστά που λαλεί, τούτη εν τζιαι η μιάλη διαφορά που την προηγούμενην στράταν που έφευκα, όταν είχα μιαν αγωνίαν, έναν φόον για το τι έρκεται. Κάποια άλυτα πράματα μέσα μου που αρκέψαν να λύουνται λλίον λλίον, αλλά εθέλαν μιαν καλήν συνειδητοποίησην για να λυθούν τέλλεια. Τωρά νώθω ήρεμος, σε γαλήνην, έτοιμος. Θωρώ τους κύκλους πίσω μου που εκλείσαν τζιαι σηκώννεται το σιειλούιν μου με ευχαρίστησην, γιατί παρά τες δυσκολίες τζιαι τα τράβαλλα, ήταν για καλόν. Όπως μου είπεν τούτος ο φίλος μου πάλαι, μπορώ να πάω να το απολαύσω όπως τον πελλόν. Hadi bakalım.

Λλίον πριν να φύω, επήα να δω την γιαγιάν μου στο χωρκόν να την ποσιαιρετήσω. Εν 95 χρονών. Όπως οδήγουν άκουα τούντο τραούδιν, τζιαι πας σε 2-3 στίχους εγεμώνναν τα μμάθκια μου τζιαι εφκαίνναν που μέσα μου κόμποι. Γιατί μπορεί να αννοίουν τζιαι να κλείουν κύκλοι, να φακκούμεν γυρίλλες, αλλά πάμεν πάντα πίσω τζιαμαί που εξεκινήσαμεν.

Η αβάσταχτη μοναξιά της Doğuş Derya (τζιαι της κάθε Doğuş Derya)

Προψές επήα στη συναυλία Anti-Militarist Barış Harekâtı/Αντιμιλιταριστική Ειρηνική Επιχείρηση 2013 στη βόρεια Λευκωσία. Κάποιαν φάσην είδα τζιαι την Doğuş Derya (Ντοούς Ντεριά), τζιαι επήα να την σιαιρετήσω. Η Doğuş εν η γεναίκα που έφερεν τα ούλλα πούκουππα πριν λλίες μέρες θκιαβάζοντας έναν δικόν της όρκο αντί για τον όρκον της βουλής ποτζιεί:

"Ορκίζουμαι στην ανθρώπινην μου αξιοπρέπειαν ότι: εννα εργαστώ για τον οποιοδήποτε ζιεί στη χώραν/γην της Κύπρου με στόχον να μεν θυματοποιηθεί εξαιτίας της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του τόπου γέννησης, της κοινωνικής τάξης, της ηλικίας, της σωματικής ικανότητας, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού· ότι εννα δουλέψω για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος δικαιοσύνης τζιαι ισότητας, όπου η εργασία δε θα γίνεται αντικείμενον εκμετάλλευσης· ότι εννα αγωνιστώ για την αντικατάσταση της κουλτούρας της σύγκρουσης τζιαι της βίας με τη θεμελίωση των αξιών της ειρήνης τζιαι της συναίνεσης· ότι εννα μείνω προσηλωμένη στες αξίες του κοινωνικού κράτους δικαίου τζιαι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τζιαι ελευθεριών· ότι δεν θα παραιτηθώ που το όραμα της εγκαθίδρυσης μιας ομοσπονδιακής Κύπρου".

(στο 2:05 ξεκινά η Doğuş)

Η πράξη της Doğuş ενθουσίασεν πολύν κόσμον. Ξαφνικά η φωτογραφία της εγέμωσεν το Φέισμπουκ. Τα σάιτ τζιαι οι εφημερίδες ποδά εσχολίαζαν το γεγονός με διάφορους τρόπους, τζιαι πάρα πολλοί εντυπωσιαστήκαν που το θάρρος τζιαι την επιμονήν με την οποίαν εσυνέχιζεν να θκιαβάζει την ώραν που οι φωνές, το αντριλλίκκιν, τζιαι το δαχτύλιν που εσούζετουν μαζίν με το προτεταγμένον σιέριν των εθνικά υπερήφανων βουλευτών εμάχουνταν να τη διακόψουν (τζιαι αν μεν σας θυμίζει κάτι τούτον, να σας αθθυμίσω τον Αναστασιάδην να σούζει το δαχτύλιν του απέναντι στην Τσουγιοπούλου κοπτόμενος για την ελληνικήν γλώσσαν στο νεοιδρυθέν Πανεπιστήμιο Κύπρου πριν καμιάν εικοσαρκάν χρόνια). Η τεστοτερόνη τους όμως εν ήταν αρκετή για να σταματήσει την Doğuş, τζιαι αναγκαστήκασιν να φκούσιν έξω διατηρώντας την εθνικήν τους αξιοπρέπειαν.

Πριν προλάβω να πω θκυό κουβέντες της Doğuş στη συναυλία, ήρτεν ένας τύπος τζιαι λαλεί της μες τον ενθουσιασμόν: "Εγώ είμαι Βαρωσιώτης. Ήρτα που τη Λεμεσόν γιατί υπόλογιζα ότι εννα σε βρω δαμαί. Έθελα να σε γνωρίσω τζιαι να σου δώσω συγχαρητήρια". Εσυνάχτην τζι άλλος κόσμος γυρόν της. Τζιαι ελληνοκύπριοι τζιαι τουρκοκύπριοι. Άλλοι εξέραν την τζιαι άλλοι εν την εξέραν. Για κανέναν εικοσάλεπτον επολιορκούσαν την, εφκάλλαν φωτογραφίες μαζίν της τζιαι εμοιράζουνταν την χαράν τους που εβρέθην μια γεναίκα να πει πράματα που εν ετόλμησεν κανένας να πει που τέθκοια βήματα.

Εκάθουμουν τζιαι άκουα ίντα μπου της ελαλούσαν. Μετά που την αγαλλίασην τζιαι την χαράν των πηγαίων συναισθημάτων που έφκαλλεν ο κόσμος, οι κουβέντες που ελαλούσαν εβάλλαν με σε σκέψεις τζιαι επροσγειώσαν με.

Άτζιαπης σου, πόσοι που τούτους ούλλους που (πραγματικά τζιαι ειλικρινά, εν το αμφισβητώ) εσυγκινηθήκαν που το τι έκαμεν η Doğuş, εκαταλάβασιν στ' αλήθκεια τι ελάλεν; Πόσοι εθκιαβάσαν προσεκτικά μιάν-μιάν τες λέξεις για να νώσουν την βαρύτηταν τους; Γιατί τζιείνον που εκατάλαβα ακούωντας τες αντιδράσεις του κόσμου, εν ότι η ανάγνωση του όρκου της Doğuş ήταν επιλεκτική. Ο καθένας, είτε Ε/Κος-α είτε Τ/Κος-α, άκουεν τζιείνον που έθελεν.

Άτζιαπης σου, πόσοι συμμερίζουνται το κάθε τι που είπεν υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα του ΚΑΘΕ ΠΛΑΣΜΑΤΟΥ που ζιεί μες τούντον τόπον; Πόσοι αναγνωρίζουν τα δικαιώματα του κάθε έποικου ή μετανάστη (τζιαι δεν μιλώ με τους όρους της χαριτωμενιάς της πολυπολιτισμικότητας των φιλελεύθερων δαμαί); Πόσοι δέχουνται ότι το χωράφιν που εποτίσαν με το δρώμαν τους τζιαι τους επιάσαν τόσον άδικα, εποτίστην με το δρώμαν κάποιου τρίτου, τζιαι έσμιξεν με το δρώμαν το δικόν τους; Πόσοι που τούτους εν έτοιμοι να αντισταθούν στην κάθε είδους ιεραρχίαν τζιαι σχέσην εξουσίας μες τούντον τόπον (όι μόνον τζιείνες που εν που πάνω τους, αλλά τζιαι τζιείνες που εν που κάτω τους), που τες έμφυλες ως τες οικονομικές τζιαι που τες κοινωνικές στες γνωσιολογικές; Πόσοι εν έτοιμοι να ανατρέψουν τες πατριαρχικές δομές ή τες ομοφοβικές νοοτροπίες της καθημερινότητάς τους; Πόσοι εν έτοιμοι να εργαστούν, όπως η Doğuş, για να μεν θυματοποιούνται ούλλες οι κατηγορίες πλασμάτων που ανέφερεν;

Ας πιάμεν για παράδειγμαν την αναφοράν για τα δικαιώματα αθρώπων ανεξαρτήτως σωματικής ικανότητας. Πόσοι που τούτους δεν θα παρκάρουν το αυτοκίνητον τους πας το πεζοδρόμιον (έστω τζιαι για "πέντε λεπτά") γιατί εννα σκεφτούν ότι μια κοτζιάκαρη ή ένας γέρος εν θα μπορούν να ρέξουν; Πόσοι εν θα παρκάρουν στην θέσην των αναπήρων στο πάρκιγκ;

Κάποιος μπορεί να μου πει ότι εν πολλά μιτσιά τζιαι ασήμαντα τούτα. My point exactly. Αμμέν ιξεκινήσουμεν που τα μιτσιά, στα μιάλα τί θα κάμουμεν;

Ο παραπάνω κόσμος εθκιάβασεν στον όρκον της Doğuş τζιείνον που έθελεν. Με μιαν έννοιαν, εν τον αδικώ. Κρούζει τον το κυπριακόν (όποιον το κρούζει δηλαδή...). Αλλά τζιείνον που ποττέ εν εκαταλάβαμεν εν ότι το κυπριακόν σαν κυπριακόν εν έσιει σημασίαν. Το κυπριακόν εν πρόβλημαν διεκδίκησης κυριαρχίας τζιαι εξουσίας, που έτυχεν να εκφραστεί πας το εθνοτικόν. Αλλά το όραμαν της Doğuş πάει μίλια μακριά που μιαν αφηρημένην "εγκαθίδρυση μιας ομοσπονδιακής Κύπρου". Εν έναν όραμαν για μιαν Κύπρον όπου ο/η κάθε ένας/μιά που τυγχαίνει σε μιαν συγκυρίαν να είναι σε θέσην εξουσίας τζιαι ισχύος, εκχωρεί τούντην εξουσίαν τζιαι ισχύν για να μεν θυματοποιείται ο/η οποιοσδήποτε που τυγχαίνει λόγω μιας αδυναμίας να εν που κάτω του/της.

Όχι στη διχοτόμηση της Τράπεζας Κύπρου.

(με αφορμή το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Αλήθειας με τον ίδιο τίτλο)

του Δημήτρη Δημητρίου.

Διεκδικούμε λύση, υπό τις περιστάσεις δίκαιη και λειτουργική, χωρίς την επιδιατησία της Τρόικας. Λύση που θα αποφασίσουμε εμείς, που να αντέχει στο χρόνο και που να οδηγεί στον τερματισμό των περιορισμών στις συναλλαγές και στην άρση των τετελεσμένων που δημιούργησε το δίδυμο έγκλημα σε βάρος της Τράπεζας Κύπρου στις 15 και 25 Μαρτίου 2013. Όραμα μας μια Τράπεζα Κύπρου με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα. Δεν βολευόμαστε με τη ντε φάκτο διαίρεση της Τράπεζας και θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για μια λύση ομοσπονδιακή που θα διασφαλίζει τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της Τράπεζας, των μετόχων της, των πιστωτών της, των μεγαλοκαταθετών της και όλων των απλών και τίμιων ανθρώπων που καταθέτουν εκεί την ψυχή τους. Την ίδια στιγμή κάνουμε ξεκάθαρο προς όλους ότι δεν θα αποδεχτούμε επιβολή οποιασδήποτε λύσης. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι λύση χωρίς το σωστό περιεχόμενο δεν μπορεί, και δεν θα αφήσουμε, να επιβληθεί. Τούτη η Τράπεζα δεν έχει κρικέλια για την πάρουν στον ώμο και να φύγουν…

Ετοιμαστείτε για το ΝΕ.Ρ.Ι.Κ. (Γιατί η φαντασία τους ως τζαιμαι φτάννει)

Η Κυβέρνηση ετοίμασεν έναν νομοσχέδιον για τροποποίησην του νόμου περί ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών οργανισμών (ούλλον το νομοσχέδιον δαμαί). Στη σελίδαν 17 του νομοσχεδίου, τζιαι μετά που έναν κάρον μιτσιές-μιτσιές τροποποιήσεις, λαλεί: "με την αντικατάσταση στο εδάφιο (3) αυτού, της φράσης «ή στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου» (δεύτερη και τρίτη γραμμή) με τη φράση «,συμπεριλαμβανομένης και της εκάστοτε δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής υπηρεσίας.»". Όπας; Ελείψαν μας οι ιδέες τζιαι απλά αντιγράφουμεν ό,τι κάμνουν στην Ελλάδαν;

Μάλιστα. "Εκάστοτε δημόσια ραδιοτηλεοπτική υπηρεσία". Ας πούμεν, έτσι υποθετικά δηλαδή, κουβέντα να γίνεται, ότι αν ποττέ τύχει να κλείσει το ΡΙΚ, τζιαι γίνει κάτι άλλον, π.χ. μια δημόσια ραδιοτηλεοπτική υπηρεσία με ελάχιστον προσωπικόν, το οποίον βεβαίως βεβαίως δεν θα ανταγωνίζεται τα ιδιωτικά κανάλια, θα πρέπει να είμαστιν έτοιμοι με τροποποιημένον τον νόμον για την Αρχήν Ραδιοτηλεόρασης για να μεν βουρούμεν να συνάουμεν τους βουλευτές να ψηφίζουν πάλαι. Σκέφτου να γινεί κανέναν καλοτζιαίριν μες τον Αύγουστον, ππεεεεε...

Το εδάφιον (3) στο άρθρον 4 του βασικού νόμου (που τον βρίσκετε δαμαί), τζιαι στο οποίον αναφέρεται η προτεινόμενη τροποποίηση, μιλά για την Αρχήν Ραδιοτηλεόρασης. Συγκεκριμένα, αναφερόμενη στη σύνθεσην της Αρχής λαλεί: "Κανένα πρόσωπο δε διορίζεται μέλος της Αρχής, αν έχει άμεσο ή έμμεσο συμφέρον σε οποιοδήποτε πάροχο υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων ή στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου." Έτσι, μέσα που έναν άσχετον εδάφιον του νόμου (ο οποίος νόμος, σημειωτέον, ετροποποιήθηκεν πάλαι πριν έναν μήναν, στες 14 του Ιοὐνη), τζιαι μαζίν με έναν κάρον τροποποιήσεις, βάλλουμεν που το παραθυρούδιν τζιαι πρόνοιαν να κλείσει το ΡΙΚ. Ίντα παραθυρούδιν δηλαδή, τρύπα του ποντικού...

Σημειώννω, τέλος, την ειρωνίαν του νόμου: "Κανένα πρόσωπο δε διορίζεται [...] αν έχει άμεσο ή έμμεσο συμφέρον σε οποιοδήποτε πάροχο υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων." Ακούεις Χάσικε;

Υ.Γ.

Η Αλήθεια, η εφημερίδα του Χάσικου, ο οποίος βεβαίως δεν μπλέκει την ιδιότηταν του ως Υπουργός Εσωτερικών με τούτην του καναλάρχη, έγραψεν προχτές για τούντο νομοσχέδιον αλλά, ω του θαύματος, η πρόνοια για το ΡΙΚ έφυεν τους.

Τα γιέριμα, εν τζιαι ανυπόγραφον το δημοσιέυμαν να δούμεν ποιου ή ποιας εν που του/της έφυεν. 

Η γενεαλογία της φιλανθρωπίας ως ηθικόν τζιαι πολιτικόν ξέπλυμμαν

Αλλό έναν θκιαμαντούδιν της παθητικής αντίστασης με το εσιέκκιπι. 

Ο συμπέθερος δαμαί ποιος ήταν;

Τα αθέατα μαθηματικά της κρίσης, ή η ανομολόγητη βία τούτων ούλλων που εναντιώννουνται στη βία απ' όπου τζι' αν προέρχεται

Αναδημοσίευση που δαμαί.

Έχει όνομα: τη λένε Βαρβάρα Αργυρίου. Και ήταν η μητέρα μου

Του γιου της Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)

(Η μητέρα μου Βαρβάρα Αργυρίου, με την λατρεμένη της κορούλα, Καλοκαίρι 2012)

Δεν κρατάω πλέον λογαριασμό για τις αυτοκτονίες της κρίσης. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι από χθες είναι +1. Και είμαι τόσο βέβαιος, γιατί αυτό το +1 που προστέθηκε στα μαθηματικά του θανάτου ήταν… η μητέρα μου.

Από τους γονείς μου αποσυνδέθηκα συναισθηματικά πολύ νωρίς γιατί εκείνοι υποστήριζαν το σύστημα και με προετοίμαζαν για αυτό όπως κάναν όλοι οι νοικοκυραίοι της εποχής.

Στα εφηβικά μου μάτια, η συναισθηματική μου απομάκρυνση από τους γονείς μου ήταν μια τιτάνια μάχη κατά του συστήματος που γνώριζα από τα μικρά μου πόσο στρεβλό και διεφθαρμένο ήταν χωρίς να χρειάζομαι κάποια δηλητηριώδη πολιτική κατήχηση για να με προγραμματίσει.

Φυσικά, όσο δίκιο και αν είχα, είχα άδικο. Γιατί οι γονείς μου, όπως εκατομμύρια άλλοι γονείς, ήταν απλοί και αφελείς άνθρωποι που παγιδεύτηκαν από την γαλαντόμο τοκογλυφία του συστήματος της εποχής τους.

Σφάλμα θανάσιμο για αυτούς και τη γενιά μου και όσες άλλες γενιές απομένουν να ρθουν, αλλά σφάλμα που οφειλόταν στην άγνοια.

Ακριβώς χάρη στην πρόωρη αποσύνδεση μου και στην απόρριψη όλων των γονεϊκών στερεότυπων μπορώ αντικειμενικότατα να σας πω:

Η μάνα μου ήταν αγία. Όπου έβλεπε ανάγκη έστεργε. Πέρασε χρόνια ολόκληρα στα νοσοκομεία της ντροπής και της οδύνης και έκανε εθελοντικά τη νοσηλεύτρια και την ψυχοπομπό σε δεκάδες συγγενείς, γνωστούς και αγνώστους.

Αγκάλιαζε όποιο παιδί βρισκόταν στο διάβα της.

Η ψυχή της δεν είχε το παραμικρό ψεγάδι. Τον παραμικρό δόλο.

Η ανεξάντλητη αγάπη της ήταν η συνδετική κόλλα για την οικογένεια όλη.

Αεικίνητη, με μια ζωντάνια που έβαζε κάτω όλα της τα παιδιά μαζί.

Σήκωσε τόσους σταυρούς αγόγγυστα. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τίποτα. Δε ζήτησε τίποτα.

Όλα για τους άλλους.

Η Βαρβάρα για όλους και κανείς για τη Βαρβάρα. Δε καταδεχόταν να ζητήσει βοήθεια.

Τα τελευταία χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα της ζωής της, ακόμη και με τα τόσα που είχε περάσει.

Η κρίση μπήκε στη ζωή της, στο νοικοκυριό της. Το μέλλον των τριών παιδιών της, όλα τους σπουδαγμένα, πουθενά στον ορίζοντα. Η σύνταξη του άντρα της καρατομήθηκε βάναυσα. Σύνταξη δουλεμένη και πληρωμένη μέχρι την τελευταία της στιγμή πήγε κάτω από το μισό. Σύνταξη κλεμμένη από τους πολιτικούς αλήτες.

Η γκρίνια του πατέρα καθημερινή. Η πίεση αφόρητη. Η ψυχική επίθεση από τα μήντια που ήθελαν να μας κάνουν να συμμορφωθούμε με τη μαζική κλοπή περιουσιών, αξιοπρέπειας και ζωής, αδιάκοπη.

Η μάνα σήκωνε τους σταυρούς όλων. Δούλευε ασταμάτητα στο νοικοκυριό της, με νυχτερινά τιμολόγια για να σώσει κανά ευρώ.

Αμείλικτη με τον εαυτό της. Αδυσώπητη. Κοιμόταν 4 ώρες την ημέρα για να τα έχει όλα στην εντέλεια.

Πριν από 20 μέρες, αιφνίδια, κάτω από όλη αυτή την πίεση και με τον όλο πόνο που είχε στωικά συσσωρεύσει η καλή μου μάνα κατέρρευσε.

Το μικροσκοπικό ζωντόβολο με την τόση ζωή έγινε σκιά του εαυτού της.

Δεν ήθελε να φάει. Δεν ήθελε να μιλήσει.

Μάταιοι οι γιατροί.

Κάποτε η μάνα μου, με τις εκλάμψεις θυμοσοφίας που είχε, με είχε αγγίξει βαθύτατα λέγοντας μου: Παιδί μου σε θαυμάζω: Είσαι σαν το φοίνικα. Κάθε φορά που πέφτεις σηκώνεσαι.

Προσπάθησα να της αντιγυρίσω το δάνειο ψυχής. Να της πω μάνα, θυμάσαι; Φοίνικας είσαι και εσύ.

Μα το σκοτάδι είχε σβήσει τον σπινθήρα της,

Μες στη θολούρα της έλεγε παλαβομάρες. Έλεγε στα παιδιά της, σε εμάς, πως αυτή μας δολοφόνησε. Πως μας κατέστρεψε. Ζητούσε κατανόηση για το έγκλημα της. Ζητούσε να παραδοθεί στους αστυνομικούς. Ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία της. Τιμωρία γιατί όλη τη ζωή της ήταν αγία.

Η τηλεόραση μιλούσε από μέσα της. Έλεγε πως αυτή τα έφαγε όλα. Τα δισεκατομμύρια. Αυτή τα έκλεψε. Ζητούσε να παραδοθεί στην αστυνομία.

Καταλάβαινε το σκοτάδι στο μυαλό της. Την ήξερε την αρρώστια πολύ καλά τόσους και τόσους που είχε συνοδοιπορήσει καρτερικά στο τελευταίο τους της ζωής ταξίδι.

Δε θα παραδιδόταν στην ασθένεια.

Τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας.

Όταν άλλοι στην ηλικία της τρέμουν το θάνατο, αυτή, εκείνα τα μοιραία δευτερόλεπτα που ο πατέρας μου πήγε να σβήσει το μάτι της κουζίνας, άνοιξε το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας και έκανε την ηρωική της έξοδο. Σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα, πήρε τους σταυρούς της μαζί της, να βαρύνει το σώμα της πούπουλο των 43 κιλών, να την πάρει στα σοβαρά ο θάνατος που εκείνη πάντα τον έπαιρνε αψήφιστα σε σχέση με τον εαυτό της.

Δεν έκανε ο θάνατος ηρωίδα τη μάνα μου. Όχι όπως έγινε με τον ήρωα Δημήτρη Χρίστουλα. Ηρωίδα ήταν η μάνα μου στην καθημερινότητα της. Μια μικρή καθημερινή ηρωίδα.

Ακούσαμε κραυγές από κάτω.

Μόλις την είδαμε από το μπαλκόνι πεσμένη δίπλα στα σκουπίδια, ο καθένας από εμάς, από την οικογένεια της που λάτρευε, σπάσαμε. Η κολώνα του σπιτιού μας είχε σπάσει, τα κόκκαλα της είχαν σπάσει.

Πέσαμε ο καθένας από εμάς σαν χάρτινοι πύργοι στο πάτωμα σφαδάζοντας από τους λυγμούς.

Κατεβήκαμε κάτω, μέσα στο κεραυνόπληκτο πλήθος.

Η μάνα μας μας άφησε έτσι όπως την θυμόμασταν: ούτε αμιχή. Ούτε σταγόνα αίματος να κηλιδώσει την όψη της.

Όλα μέσα της. Όλη η ζημιά εσωτερικά. Όπως στη ζωή, έτσι και στο θάνατο. Το κοριτσάκι μας.

Ο πατέρας μου τραβούσε τα μαλλιά του. Το σπουργιτάκι μου. Το κατσικάκι μου. Αχ περιστεράκι μου!

Ήταν ακόμη ερωτευμένος μαζί της, με την σύντροφο της ζωής του. Δεν έκλαιγε για αυτόν. Για εκείνη έκλεγε. Κανείς δεν έκλαιγε για τον εαυτό του. Όλοι κλαίγαμε που χάθηκε κάτι τόσο σπάνιο.

Είμαι δολοφόνος φώναζε ο πατέρας μου. Είμαι εγκληματίας.

Όχι ο πατέρας μου δεν ήταν δολοφόνος. Ένας καλός άνθρωπος είναι. Χωρίς πλέον τη λατρεμένη του σύντροφο.

Η μάνα μου δεν άφησε σημείωμα. Δεν προλάβαμε να πούμε ένα αντίο, να ακούσουμε τις τελευταίες της επιθυμίες, να της κρατήσουμε το χέρι, να της χαϊδέψουμε τα μαλλιά, να της δώσουμε ένα φιλί στο μάγουλο. Έφυγε μπροστάρησα, περήφανη και μόνη.

Ο θάνατος της μάνας μου θα μας αφήσει με ακόμη περισσότερα χρέη. Όπως είχα προβλέψει χρόνια πριν για τη χώρα, μετά βίας μπορούμε να θάψουμε τον νεκρό μας, τόσο ζωντανό μέχρι πριν από μερικές στιγμές.

Μας άφησε όμως μια πλούσια κληρονομιά. Την τεράστια ψυχή της. Ένα μικρό κομματάκι από την ψυχή της να δέσει τη ραγισμένα μας από τον τόσο άδικο χαμό της καρδιά μας. Να μας κάνει όχι σκληρότερους αλλά καλύτερους ανθρώπους. Μια κληρονομιά που οφείλουμε να τιμήσουμε. Ελπίζω, μόνο να ελπίζω μπορώ, πως θα φανούμε αντάξιοι του κληροδοτήματος της. Της αγάπης της για όλους τους ανθρώπους.

Ήμουν από τους πρώτους που κατέδειξα το θέμα των αυτοκτονιών της κρίσης. Μια από αυτές ήρθε και στοίχειωσε το σπίτι μας και τη ζωή μας.

Η μάνα μου προσπαθούσε να μας πείσει πως ήταν δολοφόνος. Πως μας σκότωσε. Η μάνα μου δεν ήταν δολοφόνος. Ήταν αγία.

Ο πατέρας μου φώναζε πως ήταν δολοφόνος. Πως την άφησε να πεθάνει. Δεν είναι δολοφόνος. Είναι ένας καλός άνθρωπος.

Ούτε εγώ είμαι δολοφόνος ούτε κανένας από την οικογένεια μου.

Ξέρω όμως ποιος είναι ο δολοφόνος της μάνας μου. Δεν ήταν το χέρι του βέβαια που την έσπρωξε από το παράθυρο. Αυτό έγινε με τη δική της βούληση και με το ανίκητο της, ηρωικό σχεδόν πείσμα στην αξιοπρέπεια.

Ήταν όμως αυτός ο δολοφόνος που έβαλε τη μεγάλη και ασήκωτη κοτρώνα πάνω στην πλάτη της, ακριβώς πάνω από τους σταυρούς της που για δεκαετίες πρόθυμα και αγόγγυστα σήκωνε με τα 43 της κιλά.

Ήταν όμως αυτός που την ανάγκασε, αυτή την αεικίνητη ακαταπόνητη γυναίκα να ακινητοποιηθεί στο κρεβάτι της ντροπής δίπλα στο παράθυρο στης απόδρασης της από την ζωή. Και μόνο αυτό το παράθυρο μπορούσε να δει πλέον σαν έξοδο από ένα πόνο εσωτερικό τόσο φριχτό που ούτε να τον ψελλίσει δεν μπορούσε.

Αυτός ο δολοφόνος, ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια και την ασυλία να σκοτώνει με δηλητήρια ή σιγαστήρα, είναι το πολιτικό σύστημα της χώρας. Και για αυτό το τέρας πρέπει να επανέλθει η θανατική ποινή.

Καλή ανάπαυση Βαρβάρα μας, γλυκό μας κοριτσάκι!!!

Spyros and family: the scandinavian tour

"Μάρκοοοοοοοοοοοο, Αχιλλέαααααααα, φάγατε τα αυγά σας ή θα σας μαλώσω πάλι;"

" Όι μάμμα, θέλουμεν να φάμεν σολωμόν που έχουσιν δαμαί στη Σουηδία." 

"Σταματήστε τις βλακείες και φάτε τα αυγά σας με το πόλυπιφ που σας έφερε ο πατέρας σας από την Κύπρο." 

"Άτε ρε μάμμα, ήρταμεν δακάτω τζιαι εννα τρώμεν πόλυπιφ με τ' αυκά;" 

"Αχιλλέα, φάε το φαγητό σου γιατί θα φωνάξω τους απαγωγείς να σε πάρουν!"

"Ε Μιμή, αφού εκόψαμεν που κόψαμεν τζιαι ήρταμεν στα κάκκαφα διακοπές ιμίσιη, άτζιαπης σου να κανονίσω να δω τζιαι κανέναν επίσημον; Να δει ο Μακάριος ίντα ωραίαν διεθνοποίησην του κάμνω. Μεν σου πω ότι εννα φάει τζιαι που πάνω του ο Τάσσος."

"Σπύρο άσε με τώρα, δεν μπορώ. Πρέπει να φάνε τα παιδιά, να τα ντύσω με τα ναυτικά τα κουστουμάκια, και να έρθει η κομμώτρια να με χτενίσει. Έχουμε να πάμε σ' αυτό το ΙΚΕΑ [σημ.: το ΙΚΕΑ άννοιξεν το 1958]. Λέω να πάρω έναν μπουφέ για το σπίτι. Βγάλε κι εσύ αυτή την αναθεματισμένη τη ρόμπα και τις παντόφλες και ετοιμάσου!"

"Ου παναΐα μου κόρη Μιμή, εννα με βάλεις να τσακκώννουμαι με τον κόσμον στο αεροδρόμιον πάλαι! Ίνταλως εννα κουβαλήσουμεν το μπουφέν εις την Κύπρον σιόρ;"

"Με το διπλωματικό σάκκο Σπύρο! Τι υπουργός εξωτερικών είσαι άμα δεν μπορείς να στείλεις έναν μπουφέ με το διπλωματικό σάκκο; Εξάλλου τα έπιπλα αυτά τα πουλάνε σε κομμάτια και τα συναρμολογείς εσύ."

"Εκατάλαβα, ήβραμεν δουλειάν πάλαι για την αστυνομικήν μου φρουράν."

Μαζίν με το έγγραφον που το αρχείον της Αγγλίας για τον Σπύρον που έβαλα στο προηγούμενο  πόστ, ήβρα τζιαι κάτι άλλον ενδιαφέρον. Το 1966 ο Σπύρος επήεν διακοπές στες Σκανδιναβικές χώρες. Γιατί τζιαι πώς με μ' αρωτάτε. Απ' ότι φαίνεται κάποιος τον εκάλεσεν. Τωρά ποιος μπορεί να καλέσει τον Σπύρον στην χώραν του για διακόπες, ο θεός τζι η ψυσιή του. Αφού ήταν τζιεικάτω, ο αποφάσισεν λοιπόν να κάμει τζιαι λλίες επίσημες επαφές, τζιαι έθελεν να δει τον Υπουργόν Εξωτερικών της Σουηδίας. Απ' ότι φαίνεται, ο Σπύρος ανάγκασεν τον άθρωπον να σηκωστεί που τες διακοπές του στην εξοχήν τζιαι να πάει να φάει "ανεπίσημον γεύμαν" μαζίν του στη Στοκχόλμην. Ζάβαλλιν μου το πλάσμαν.

Το βασανιστικόν ερώτημαν εν αν στο "ελαφρύν γεύμαν" εφάαν κιοφτέδες σουηδέζικους ή χοτ-ντοκ του ΙΚΕΑ.