Sunday, 17 March 2013

Ε Μάριε; Άκυρες οι τζιεινες οι θκυό οι μιξ....

Έγραψεν η Καθημερινή το συγκλονιστικόν παρασκήνιον της συνεδρίας του Γιούροκρουπ:

Των Μιχάλη Περσιάνη - Γιάννη Σεϊτανίδη (Λευκωσία) και Νίκου Χρυσολωρά (Βρυξέλλες)

ΝΕΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 18.36: Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες στο eurogroup εξελίχθηκε στις 03:00 ο εξής καθοριστικός διάλογος ο οποίος ολοκλήρωσε τον ωμό εκβιασμό των ευρωπαίων:
Σαρρής προς eurogroup: Δεν αποδεχόμαστε το κούρεμα καταθέσεων και αποχωρούμε.

Άσμουσεν παίρνοντας το τηλέφωνο: Κύριε Πρόεδρο (της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι), παρακαλώ ετοιμάστε την τράπεζα (EKT) για κατάρρευση των δύο κυπριακών τραπεζών

Εκείνη την ώρα το προτεινόμενο κούρεμα ήταν 12.5% με επιμονή του ΔΝΤ και της Κριστίν Λαγκάρτ. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πράττοντας το ίδιο με τον Υπουργό του ανακοίνωσε στους δικούς του συνομιλητές την αποχώρηση και του ιδίου απο τις διαδικασίες μη αποδεχόμενος το κούρεμα 12.5%. Όταν ενημερώθηκε απο τον Μ. Σαρρή για την εντολή Άσμουσεν προς Ντράγκι για κατάρρευση των κυπριακών τραπεζών και με την παρέμβαση τρίτων το ποσοστό έπεσε στο 9.9% με τη διαβεβαίωση απο φίλους της Κύπρου πως σε περίπτωση μη αποδοχής της τελευταίας αυτής ''υποχώρησης'' απο τους ευρωπαίους, η χώρα θα αφηνόταν να καταρρέυσει αφού θεωρείται ως μη συστημική.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με βάση τα δεδομένα εκείνης της στιγμής επέλεξε την μη κατάρρευση των τραπεζών και τη χρεοκοπία της χώρας. Είναι θέμα της ιστορίας αν οι ευρωπαίοι μπλόφαραν ή όχι, έμπειρες ευρωπαικές διπλωματικές πηγές σημείωσαν στην ''Κ'' πως η απειλή ήταν αν και πρωτοφανής, πραγματική.

Ε κανεί σιόρ. Πόσην φαντασιάν τα παιθκιά της Καθημερινής; Τόσα χρόνια μέσ'την ευρωκάβλαν, τωρά αθθυμηθήκαν τον "ωμό εκβιασμό των ευρωπαίων". Αρέσκει μου όμως η δραματοποίηση στην περιγραφή. Αλλό λλίον εννα μας πουν ότι "τα στιβαρά μπράτσα του Jörg Asmussen έσφιξαν με αποφασιστικότητα το τηλέφωνο". Επειδή όμως η ζωή στες Βρυξέλλες έννεν Βίπερ Νόρα, έτους πραγματικούς διαλόγους:

Σαρρής: "Ακούτε να σας πώ, εν παίζουμεν, ντάξει;"
Ασμούσεν: (φκάλλει το μόπαιλ που την πούγγαν) "Ε Μάριε; Άκυρες τζιεινες οι θκυό οι μιξ ενισχυμένες με ξυδάτα"

Monday, 11 March 2013

Καλάν σιόρ, εν για καταύτης που τα λαλούν, όξα φεύκουν τους;

Ότι ακούμεν πολλές παραθκιάνταλες κουβέντες στες επίσημες ομιλίες ξέρουμεν το. Αλλά ζαττίν, σαν τούτες έσιει τζιαιρόν να ακούσω.

Πρώτον:
Επήεν ο Αναστασιάδης να θκιαβάσει λόγον στο μνημόσυνον του Σπύρου. Μες την κατάνυξην της μνήμης για τον μεγάλον ηγέτην, είπεν:

"Αείμνηστε Σπύρο Κυπριανού,

Αν μας ακούς, εκεί που βρίσκεσαι παρέα με τον Ευαγόρα, τον Ονήσιλο και τον Φιλόκυπρο και τους άλλους σπουδαίους προγόνους μας, σε διαβεβαιούμε πως αυτό το δικό σου όραμα είναι και δικό μας."

Πόθεν να το πιάω τζιαι που να το αφήκω; Εννα πω απλά ότι αν εγώ ήμουν ο Ευαγόρας, ο Ονήσιλος ή ο Φιλόκυπρος, εν θα έξερα για ποιόν που τα θκυό να νευριάζω: για το ότι είμαι τόσον μουσουπέττης που μες τα δισεκατομμύρια των αθρώπων που επεθάναν που τότε ως τα σήμερα ήρτεν τζι' έδωκεν πάνω μου ο Σπύρος, ή για το ότι οι αμπάλατοι τζιει κάτω που λαλούν ότι εν απόγονοι μου συγκρίνουν με μαζίν του;

Δεύτερον:
Επήεν ο Κενεβέζος να θκιαβάσει λόγον σε εκδήλωσην για την σίτισην των άπορων μαθητών, τζιαι λαλεί:

"Παίρνοντας στα χέρια μου, παράλληλα με την ανάληψη των καθηκόντων μου ως Υπουργός, την κοινή πρόσκληση της εταιρείας Carrefour, της Σχολικής Εφορείας και της Μητρόπολης Λεμεσού, η ματιά μου πήγε αμέσως στο σύνθημα της σημερινής εκδήλωσης: «Για το παιδί το πρόγευμα είναι δικαίωμα. Για εμάς τους μεγάλους, υποχρέωση». Υιοθετώντας το σύνθημα αυτό θεώρησα, ως εκπρόσωπος της πολιτείας, υποχρέωσή μου να παραστώ προσωπικά στην εκδήλωση, προσθέτοντας ότι για την πολιτεία και τον Υπουργό ειδικά, αυτό αποτελεί υπόσχεση."

Καλάν σιόρ, εγώ να δεχτώ ότι τούτος που εσκέφτην το σλόγκαν "Για το παιδί το πρόγευμα είναι δικαίωμα. Για εμάς τους μεγάλους, υποχρέωση" εν αγράμματος τζιαι εν εκατάλαβεν ότι έτσι όπως εσύνταξεν την πρότασην το νόημα εν ότι οι μιτσιοί έχουν δικαίωμαν να τρων πρόγευμαν, αλλά οι μιάλοι έχουν υποχρέωση (να τρων πρόγευμαν). Ας πάει το παλιάμπελον. Εν εβρέθην ένας φιλόλογος μες το Υπουργείον Παιδείας, που τους έσιει γιώρκιν, να το πάρει πρέφα; Ή μήπως τζιείνος που έγραψεν την ομιλίαν του υπουργού είσιεν μιαν βαθκείαν αντίληψην της ειρωνίας του να βάλει τον Κενεβέζον να μιλά για φαΐν;

Που την άλλην, μπορεί τζιαι να το πιστεύκει ο Κενεβέζος. Φανταστείτε τη σκηνή: έναν πρωινόν μια μάνα Λεμεσιανή φωνάζει τα μωρά της να φαν: "Κυριάκοοοο, Αιμιλίαααα, ελάτε να φάτε πρόγευμαν." Έρκουνται τα μωρά, κάθουνται να φαν, τζιαι πιάννοντας το πιάτον της Αιμιλίας, γυρίζει ο Κυριάκος τζιαι λαλεί: "Άκου να σου πω Αιμιλία, για τα παιδιά το πρόγευμα είναι δικαίωμα. Για εμάς τους μεγάλους (σε μέγεθος) υποχρέωση."

Monday, 24 December 2012

Δώστε κόμικς περιπέτειας στους ιθαγενείς να μεν βαρκούνται

Εφκήκασιν φέτος πάλαι αποχαρακτηρισμένα έγγραφα που το αρχείον της Αγγλίας. Πέρα που τα συνηθισμένα, βαρέτα πιόν, έγγραφα για την πολιτικήν της Αγγλίας που κουρτίζουν τους εθνικόφρονες διαφόρων αποχρώσεων, έσιει μιαν σειράν που έγγραφα που έσιει πολλήν πλάκαν, τζιαι μπορείτε να τα δείτε δαμαί.

Τον τζιαιρόν της ΕΟΚΑ, εδιέκρινεν κάποιος σιεηττάνης αποικιακός υπάλληλος ότι πολλοί μιτσιοί επετάσσαν πόμπες τους Εγγλέζους. Ο Υπουργός Αποικιών εσκανδαλίστην, τζιαι εδιαπίστωσεν ότι "The picture presented by the record is one of indiscipline and defiance of authority on a scale which is not readily comprehensible to those accustomed to the decorum of educational establishments in the United Kingdom." Ε βέβαια κύριε Υπουργέ μου, πού να καταλάβεις την ανυπακοήν των ιθαγενών άμαν είσαι μαθημένος με το ντεκόρουμ των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Αγγλίας;

Οπότε κάποιος άλλος σιεηττάνης αποικιακός υπάλληλος που είσιεν γνώσην των τοπικών συνθηκών τζιαι ιδιαιτεροτήτων είπεν ότι πρέπει καταλάβουν οι αμπάλατοι Κυπραίοι πως η Αυτοκρατορία εν για το καλόν τους που τα κάμνει ούλλα τζιαι ότι εν δαμαί για να τους εκπολιτίσει. Σκέφτου τζιαι να σκεφτείς, αποφασίσαν ότι ότι η άμεση προπαγάνδα εν αρκεί. Πρέπει να τους το φέρουν έμμεσα. Με το μαλακόν. Έτσι, κάποιος άλλος είπεν: "Here again, crude propaganda against Greece is useless. The aim should be again to shift the focus off Greece - not necessarily on to Britain but to a broader, more international, outlook. This might be done by commissioning a firm in England, if necessary, to print weekly comics with Greek and English captions using adventure stories and the exploits of explorers etc as material."

Φαντάζεστε την σκηνήν; Ο Κυβερνήτης με πέντε υψηλόβαθμους αποικιακούς υπαλλήλους να κάθουνται στους κήπους του Κυβερνείου (νυν προεδρικού) τζιαι να μάχουνται να βρουν αντίδοτον στες πόμπες της ΕΟΚΑ. "Εύρηκα!", εφώναξεν ο ένας σαν έπιννεν μπράντυ σάουαρ, το οποίον εσιώνωσεν πάνω του σαν επετάχτηκεν τζιαι ετάτσωσεν το safari suit που εφόρεν. "Θα κάμουμεν έναν κόμικ με έναν Κυπραίον υπερήρωαν ο οποίος οργώννει τον κόσμον ούλλον τζιαι μάσιεται για την δόξαν τζιαι την τιμήν της αυτοκρατορίας σαν καλός υπήκοος".

Πέρα όμως που το τι μπορεί να φαντάζουμαι εγώ, υπάρχουν τζιαι κάποια πραγματικά δεδομένα. Τζιείνην την εποχήν, ο Λώρενς Ντάρελ εδούλευκεν στην Κύπρον σαν επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών. Ο Ντάρελ ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου "Τα Πικρολέμονα της Κύπρου", τζιαι διάσημος συγγραφέας στην Αγγλία. Βέβαια, ο τύπος ήταν ένας πομπώδης κεντικελένης σνομπ εγωπαθής, που ενόμιζεν ότι επειδή εν φιλέλληνας τζιαι έζησεν στην Κέρκυραν τζιαι την Ρόδον, εμπόρεν να καταλάβει την ψυχοσύθθεσην των Κυπραίων. Με θκυό κουβέντες, το βιβλίον του εν μνημείον αποικιακής-οριενταλιστικής λογοτεχνικής παραγωγής, όπου ο Ντάρελ προσπαθεί να ξεπεράσει τα όρια της αυτιστικής αποικιακής γραφειοκρατίας ενώ ο ίδιος ήταν βουττημένος ως τα αυκιά μες την πατερναλιστικήν υπεροψίαν του Λεβαντίνου-Ευρωπαίου κοσμοπολίτη. Με τες αυτοκρατορικές παρωπίδες του, ο Ντάρελ ήταν πεπεισμένος ότι οι Κυπραίοι λατρεύκουν τους Εγγλέζους λόγω της ελληνοαγγλικής φιλίας, τζιαι εν εφόρεν ο νους του το πως γίνεται οι Κυπραίοι να κάμνουν αντιαποικιακόν αγώναν.

Πίσω στο θέμαν μας όμως: όταν εγίνουνταν οι συζητήσεις για την ιδέαν των κόμικ περιπέτειας, ο Ντάρελ είπεν ότι η ιδέα έννεν άσσιημη, αλλά εν θα δουλέψει διότι εν θα έβρουν κανέναν εκδότην στην Αγγλίαν να το φκάλει. Ο λόγος για τον οποίον τα κοπελλούθκια των Κυπραίων επετάσσαν πόμπες των Εγγλέζων, σύφφωνα με τον Ντάρελ, ήταν επειδή εν είχαν τίποτε καλλύτερον να κάμνουσιν αφού η ζωή στην Κύπρον ήταν πολλά βαρετή: "Nicosia (the capital) is a dreadfully boring town to live in with its glaring lack of amenities." Mr Durrell said the lack of a good library, a public swimming pool or a polytechnic college where young people could take courses left children bored and so driven to disturbance. He went on: "Apart from stadium football matches there seemed to be nothing to do and nothing to look forward to. To sum up: as a short-term propaganda device such an idea might prove effective. But it will not touch the heart of the unrest which is routed in boredom and for which Enosis provides something exciting to think about."

Δηλαδής, εχτός που την μάππαν, οι Κυπραίοι εν είχαν τίποτε να εξάψει την φαντασίαν τους τζιαι να τους ενθουσιάσει, οπότε επετάσσαν πόμπες για να γίνεται χοχόϊν. Άκου επίγνωσην των τοπικών συνθηκών!

Πέρα που τούτα ούλλα, εφανταστήκετε ίντα πλάκαν εννα είσιεν τούτη η σειρά κόμικς; Τζιαι για να το πάρω ένα σκαλί πιο πάνω, εφανταστήκετε έναν Κυπραίον σούπερ ήρωα να σώζει τον κόσμον κάθε λλίον; Επειδή εν πολλά καλή ιδέα για να την αφήκουμεν να πάει χαμένη, προαναγγέλλω τωρά το πρώτον επεισόδιον των περιπετειών του με τίτλον Uranius: a superhero in her Majesty's Service. Τζιαι έτσι για να πιάσετε μιαν γεύσην, διώ σας το κκόσεπτ: ο κατά κόσμον Κωστής Γιαννή, κυκλοφορεί τη μέρα με αλατζιένα ρούχα στους δρόμους της Λευκωσίας. Τη νύχτα γίνεται ο Ουράνιος, ένας ήρωας με υπερφυσικές ικανότητες που πολεμά ούλλους όσους επιβουλεύονται την αυτοκρατορία τζιαι την εκπολιτιστικήν της αποστολήν, που την Ινδία στο Γιβραλτάρ τζιαι που τη Νότιο Αφρική ως το Μπέλφαστ. Stay tuned.

Monday, 26 November 2012

Το γάλεμαν

Διαμαρτυρόμενοι απέναντι την πολιτική της κυβέρνησης στην Αγγλίαν σε σχέσην με τα πανεπιστήμια, οι φοιτητές εξεκινήσαν μιαν καμπάνια διαμαρτυρίας που ονομάζεται γάλεμαν (milking). Αντί η κυβέρνηση να παρέχει την εκπαίδευση μούχτιν ζίχτιν όπως θα έπρεπεν, γαλεύκει τους φοιτητές αυξάνοντας τα δίδακτρα.

Οπότε αντί να κάθουνται οι φοιτητές να τους γαλεύκουν, λούννουνται το γάλαν μόνοι τους. Κυριολεκτικά. Σε άσχετες φάσεις τζιαι σε δημόσιους χώρους λούνουννται μιαν πότσαν γάλαν. Μες το δρόμον, ομπρός που μιάν βιτρίναν, μες το πάρκον, έξω που τη βιβλιοθήκη, πας σ 'ένα στυλλούδιν, σ' ένα ράουντ αμπάουτ...

Αντί να μας γαλεύκετε, εμείς εννα τα λουθούμεν. Λουθείτε τα τωρά!




Monday, 22 October 2012

Η ιστορία ενός αγάλματος

Έναν μουντόν Λονδρέζικον πρωινόν του 1987, θκυό εγγλέζοι εργάτες εμπήκασιν σε έναν καφέ στο δυτικόν Λονδίνον. Ξέρετε, όι που τζιείνα τα καφέ τα χάι που έχουμεν εμείς, που τζιείνα της Αγγλίας που πάεις να φάεις English breakfast, να πιείς παραβρασμένον τσάιν, τζιαι να αναγιώσεις τα τριγλυκερίδια σου. Ο ένας ήταν 50άρης τζιαι ο άλλος ήταν μιτσής, 25άρης το πολλύν.

"Καλώς τα κοπέλια" είπεν ο ιδιόκτήτης πίσω που τον πάγκον, ενώ το ράδιον έπαιζεν το "It's a sin" των Pet Shop Boys. "Διάλειμμαν για πρόγευμαν;" 

"Ναι" λαλεί το μιάλος, "ήρταμεν για μιαν εκφόρτωσην τζιαι καρτερούμεν το φορτηγόν να έρτει."

"Τι θα παραγγείλετε;"

"Έναν φουλ πρέκφαστ για μέναν" λαλεί ο πιο μιάλος. "Βάρμου τζιαι λλίον μπλακ πούντινγκ [πηγμένον γιαίμαν του σιοίρου]" .

"Μπέικον ή λουκάνικον;" ρωτά ο μάειρας.

"Τζιαι που τα θκυό."

"Το ίδιον τζιαι για μέναν" λαλεί ο μιτσής.

Με το που κάθουνται ποταβρίζουνται να πιάσουν εφημερίδες. Ο μιάλος έπιασεν την Sun τζιαι ο μιτσής Daily Mirror. Τα πρωτοσέλιδα εγράφαν για την ιδιωτικοποίησην της British Airways που έκαμεν η Θάτσιερ. Τζιαι οι θκυό αννοίξαν τες εφημερίδες στη σελίδα 3 να δουν την τιτσηρόβυζην της ημέρας τζιαι ύστερα επήασιν στα αθλητικά.

"Μα ίντα μποννα κουβαλήσετε; Έσιει πολλά χρόνια που εκλείσαν οι αποθήκες τζιαι τα εργοστάσια δαμαί στες περιοχές μας" λαλεί ο μάειρας σαν εκαθάριζεν με την σπάτουλαν την κρουσμένην μίλλαν που την πλάκαν.

"Εν ένας πελλοκυπραίος καλλιτέχνης που έσιει το εργαστήριν του δαμαί δίπλα. Έκαμεν έναν τεράστιον άγαλμαν τζιαι εννα το πέψουμεν στην Κύπρον. Τριαντατρία πόθκια ύψος ακούεις" λαλεί ο μιτσής.

"Ίντα άγαλμαν εν τούτον που εν τριαντατρία πόθκια;"

Aπαντά ο μιάλος τζιαι λαλεί: "Εν του Μακαρίου. Αθθυμάσαι τότε πριν τριάντα χρόνια που μας επολεμούσασιν εις την Κύπρον; Τούτος ήταν ο ηγέτης τους."

"Αν ναι, αθθυμούμαι τον τούντον παπάν. Ήταν τέλλεια σαν τον Ρασπούτιν. Πώς σου φαίνεσται, τότες επολεμούσαν μας τζιαι τωρά κάμνουσιν τα αγάλματα τους δαμαί τζιαι εμείς κουβαλούμεν τους τα..." λαλεί ο μάειρας σαν έφερνεν τα πιάτα με το φαΐν.

"Ό,τι τζι'αν ένει, πιερώννουν καλά" λαλεί ο μιτσής. "Έχω τζιαι έναν ανιψιόν στρατιώτην που έκαμεν τζιεικάτω έναν φεγγάριν. Είχαν τον εις τα Φόλκλαντ τζιαι μετά επέψαν τον με τα Ηνωμένα Έθνη τζιεικάτω για να πνάσει. Έκαμνεν την αμπέλιν. Εσφάζουνταν με τους Τούρκους πριν καμιάν δεκαρκάν χρόνια τζιαι έχουμεν στρατόν τζιεικάτω να κρατά την ειρήνην. Όι πως γίνεται τζιαι τίποτε τωρά – απ'ότι μου λαλεί ο ανιψιός μου μέσα-μέσα παίζουσιν κανέναν στρατιώτην, αλλά βασικά οι δικοί μας εν για διακοπές που πάσιν."

Όπως εβούτταν το μπλακ πούντινγκ μες τον κρόκον του αυκού, ο μιάλος εθώρεν έξω που το παραθύριν. Μόλις είσιεν αννοίξει έναν Μακντόναλντς τζιαι εδιαφήμιζεν μιαν προσφοράν. Γυρίζει τζιαι λαλεί: "Πέτε ό,τι θέλετε, αλλά τούτον το άγαλμαν εγιώ βαφτίζω το Big Mak!" τζιαι εφυρτήκαν τζιαι οι τρεις.


Saturday, 29 September 2012

Περιφορά του Γέροντα Παστίτσιου στα Εξάρχεια και λαϊκό προσκύνημα


Σε κλίμα θρησκευτικής κατάνυξης διεξήχθη η περιφορά του σκηνώματος(τάβλα) του Γέροντα Παστίτσιου σε δρόμους των Εξαρχείων καθώς και στην πλατεία και στο κοινωνικό κέντρο Βοξ.

Η περιφορά του Γέροντα ξεκίνησε από τα γραφεία των Ενθεμάτων επί της Βαλτετσίου και κατέληξε στον πεζόδρομο της Τσαμαδού όπου και εψάλει ακολουθία.

Πλήθος πιστών αλλά και η συγκινητική παρουσία και αντίδραση της νεολαίας της πλατείας έδωσαν τον τόνο στη περιφορά του αγίου.

Εψάλησαν τα “η θρησκοληψία είναι ένα βίτσιο λευτεριά στον γέροντα Παστίτσιο”, “του Γέροντα η μπεσαμέλ ποτέ της δεν σουρώνει, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” και άλλοι ύμνοι της πίστεως του λαού μας.

Η πομπή σταμάτησε εις το Κοινωνικόν Κέντρον Κ*ΒΟΞ όπου εκατοντάδες αντιεξουσιαστές προσκύνησαν την εικόνα του Οσίου Προστάτη. Μέσα σε ρίγη συγκίνησης και αναφιλητά, μπάχαλοι, νετσαγεφικοί, αναρχοσυνδικαλιστές, αναρχοκομμουνιστές, μηδενιστές, χουλιγκάνοι, ρεφορμιστές, συμβουλιακοί, αυτόνομοι, κολλεκτιβιστές, ευρωκομμουνιστές, Λουξεμπουργκικοί, Τροτσκιστές, Μουλούδες, Συριζοχαλαροί, σοσιαλδημοκράτες, ευρωπασιφιστές διαταξικοί, επαναστάτες και κηπουροί, σερβιτόροι και τρανσέξουαλ, στιχουργοί και τσιλιαδόροι, γυμναστηριακοί και ζογκλέρ, χωρισμένοι και αγάμητοι, τελειωμένοι και πρωτάρηδες, πρεζάκηδες και διαβασμένοι ακολούθησαν τον Γέροντα Παστίτσιο προς το θείο φως της εξ αποκαλύψεως μιας και μοναδικής αλήθειας:

Ζυμαρικά Ή Τέφρα !!!

Thursday, 30 August 2012

Για τα κυπριακά

Έπιασεν με σήμερα πρωίν πρωίν (ακόμα) ένας παρέας φουτουνιασμένος με τον Πολίτην. Κατά που φαίνεται, η δεξιά στροφή που εξεκίνησεν η εφημερίδα τα τελευταία τρία χρόνια (αν όι παραπάνω) ολοκληρώθηκεν με τη συγγραφήν επιφυλλίδων που θυμίζουν άρθρα γνώμης γραμμένα που συνταξιούχους γυμνασιάρχες, τζιαι που θα εθώρεν κάποιος στη Σημερινή. Η επιφυλλίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ με άποψη", έγραψεν σήμερα ότι τα κυπριακά έννεν αρκετά εκλεπτισμένα για την εκφοράν πολιτικού λόγου. Εμανικώθηκεν λοιπόν τζιαι ο παρέας μου, τζιαι έγραψεν τούντο κειμενούδιν:

"ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕ ΑΠΟΨΗ…

Δεν με απασχολεί η θέση της εφημερίδας ως προς τη χρήση της κυπριακής διαλέκτου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αυτό που με προβληματίζει είναι η άποψη της εφημερίδας για την κυπριακή διάλεκτο. Σύμφωνα με τον ΠΟΛΙΤΗ «…η κυπριακή τοπολαλιά δεν είναι ικανή να εκφράσει πολιτικές θέσεις, απόψεις ή και θεωρίες. Είναι μια θαυμαστή προφορική λαλιά που δεν έχει τη δυναμική να προσδιορίσει πυκνά νοήματα όπως χρειάζεται η πολιτική διαλεκτική. Κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον αναμεταξύ μας προφορικό λόγο για να μας χαλαρώνει και να διασκεδάζουμε μαζί της. Ικανότατη για σκετς και άλλες κυπριακές πετυχημένες ή μη τηλεοπτικές σειρές».

Να υποθέσουμε ότι η αστική παιδεία και αισθητική δεν επιτρέπει τη χρήση της κυπριακής διαλέκτου στις καθημερινές συσκέψεις της εφημερίδας, ούτε στην καθημερινή δουλειά που χρειάζεται για την έκδοση της όπου, και πάλι υποθέτω, χρειάζεται ανταλλαγή απόψεων και κάποια δόση πολιτικής διαλεκτικής;"



Με αφορμήν τούντην κουβένταν, να πω τζι εγώ θκυό σκέψεις: Μάσιαλλα σας κοπέλια. Δηλαδή τα κυπριακά εν καλά να εκφέρουνται στη δημόσιαν πολιτική σφαίραν μόνον άμαν εν για να λαλεί ανέκδοτα ο Κληρίδης. Για τα πιο βαθκειά νοήματα, ευτυχώς που έχουμεν το εθνικόν κέντρον, γιατί ως ιθαγενείς θα εμεινίσκαμεν ανίκανοι να συνδιαλεχθούμεν πολιτικά. Χάτες, με το καλόν να φτάσετε στον Πολίτην την αναγνωσιμότηταν της Μάχης.

Monday, 20 August 2012

Η γενεαλογία μιας πολιτικής κουλτούρας

Αν παρπατήσετε που το τζιαμίν της Εμερκές (Ομέριγιε) προς το σπίτιν του Χατζηγιωργάκη, είσαστιν πας την οδόν Πατριάρχη Γρηγορίου. Απέναντι ακριβώς εν η εκκλησία του Άη Αντώνη. Το τελευταίον στρίψιμον δεξιά πριν να συνεχίσει ο δρόμος την κούρβαν του, εν η οδός Αθηνών. 


Ακριβώς τζιαμαί που ενώννεται η Αθηνών με την Γρηγορίου έσιει έναν γωνιακόν κτήριον, που τζιείνα της δεκαετίας του '50 πον γεμάτη η παλία Λευκωσία, όπου αντί για γωνιάν έσιει ημικύκλιον. 



Πας την γωνιάν του κτηρίου, παρατηράτε ψηλά ψηλά, τζιαι εννα δείτε μιαν ξιφτισμένην τζιαι λυμένην αφίσιαν.



Όταν την επρόσεξα πρώτην φοράν πριν τζιαιρόν, έκατσα τζιαι εμάχουμουν να φκάλω τι ελάλεν:

"Ας μιλήσουν τώρα:
ΠΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ;"

Μετά έσιει θκυό φωτογραφίες του Χάρντινγκ, μίαν με τον Γιάννην τον Κληρίδην τζιαι μιάν με τον Μακάριον.

"Ο Κληρίδης με τον Χάρτινγκ, Οκτώβριος 1955" τζιαι "Ο Μακάριος με τον Χάρτινγκ, Νοέμβριος 1955.

Εμείς λέγομεν:
ΟΥΤΕ Η ΠΡΩΤΗ, ΟΥΤΕ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΑΙΣΧΟΣ". 

Προφανώς η αφίσια τούτη εν τζιαμαί 53 χρόνια. Εξίκοψεν που τον Δεκέβρην του '59, άμαν ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές. Αντίπαλοι ήταν ο Γιάννης ο Κληρίδης τζιαι ο Μακάριος. Τον Κληρίδην υποστήριζεν τον το ΑΚΕΛ, με παντιέραν την απόρριψην των συφφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου.

Αν ιμπορούμεν να υποθέσουμεν το πολιτικόν πλάισιον μέσα στο οποίον εντάσσεται η αφίσια με βάσην το τι λαλεί τζιαι δείχνει, πρέπει να είσιεν ξεκινήσει εκστρατεία του Μακαρίου με αφίσιες που είχαν μιαν φωτογραφίαν του Κληρίδη μαζίν με τον Χάρτινγκ με τίτλον "ΑΙΣΧΟΣ". Ο άθρωπος που υπόγραψεν τες συφφωνίες επαρουσίαζεν τον αντίπαλον του, που τες απέρριπτεν, ως συνεργάτην των Εγγλέζων. Ο σιεηττάνης ο Μακάριος επήεν να γυρίσει ανάποδα τούτον που ελοάρκαζεν ότι ήταν να του λαλούν, τζιαι έσυρνεν τα του Κληρίδη. Τα δικά μας, του γειτόνου μας.

Οπότε λογικά, εφκήκαν τζιαι οι άλλοι στην άμυναν, τζιαι είπαν: "Μα έννεν μόνον ο Κληρίδης που εσυναντήθηκεν με τον Χάρντινγκ, εσυναντήθηκεν τζιαι ο Μακάριος. ΠΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ;" Αφήκαν δηλαδή τους άλλους να τους βάλουν στην γωνία, τζιαι εμπήκασιν σε μιαν λογικήν όπου αντί να μιλήσουν για την ουσίαν του πράγματος, που είσιεν να κάμει με πολιτικά επιχειρήματα σε σχέσην με τες συφφωνίες, εμάχουνταν να αποδείξουν ότι έννεν ελέφαντες τζιαι να λαλούν "Μα εκάμαν τα τζι οι άλλοι, ίντα μας λαλείτε ότι εν είμαστιν πατριώτες. Όσον πατριώτες εν τζιείνοι, είμαστιν τζι εμείς". Κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει...

Pussy Riot Cy



-

Tuesday, 14 August 2012

Η ιδεολογία του ακραίου κέντρου



Ο Τάρικ Αλί, ένας Εγγλέζο-Πακιστανός αριστερός διανοούμενος, έγραψεν πριν κανέναν χρόνον για την επικυριαρχίαν του ακραίου κέντρου:

«Οι παγωμένοι σιειμόνες της περιόδου του Ρίγκαν τζιαι του Μπους εν ελείψαν με τον Κλίντον τζιαι τον Ομπάμα: κούφκιοι άντρες που κυβερνούν έναν κούφκιον σύστημαν, όπου τα ριάλλια κυριαρχούν παντού τζιαι το καταταλαιπωρημένον κράτος χρησιμοποιείται μόνον για να διατηρά το χρηματοπιστωτικόν στάτους κβο τζιαι να χρηματοδοτά τους πολέμους του 21ου αιώνα [...] Η άκρα δεξιά εν μιτσιά. Η άκρα αριστερά όσον τζιαι υπάρχει. Εν το ακραίον κέντρον που κυριαρχεί στην πολιτικήν τζιαι οικονομικήν ζωήν.»

Δέτε το αρχικόν κείμενον τζιαι μιαν συνέντευξην του Αλί. Για το ακραίον κέντρον στην Ελλάδαν της κρίσης τζιαι του μνημονίου έκαμεν μιαν ωραίαν ανάλυσην ο Άκης ο Γαβριηλίδης, τζιαι ο Αντώνης Λιάκος. 

Ως ακραίον κέντρον ο Αλί περιγράφει την κατάστασην μετά το περίφημον τέλος των ιδεολογιών, όπου Μπλερ, Κλίντον τζιαι διάφοροι άλλοι σοσιαλοδημοκράτες που εμπορούσαν να αντιληφθούν τες ανάγκες της ελεύθερης αγοράς ολοκληρώσαν το νεοφιλελεύθερον όνειρον της Θάτσιερ τζιαι του Ρίγκαν χώννοντας το κάτω που έναν σεντόνιν με αθρώπινον πρόσωπον. Ο περιλάλητος «τρίτος δρόμος» του Γκίντενς. 

Άμαν μιλώ για ακραίον κέντρον στην Κύπρον δεν μιλώ για το ΔΗΚΟ. Να το ξεκαθαρίσουμεν τουτον, τζιαι εννα δείτε πιο κάτω γιατί. Ο όρος ακραίον κέντρο περιγράφει τους τύπους που λλίον πολλά λαλούν μας ότι εν υπεράνω ιδεολογιών. Παίζουν το πραγματιστές, ορθολογιστές, εκσυγχρονιστές, μετριοπαθείς, αννοιχτόμυαλοι τζιαι ενάντια στη βία των «δύο άκρων». Καππαρώννουν λοιπόν ωραίες λέξεις τζιαι εύηχες, τζιαι λαλούν ότι εν πάνω που ιδεολογίες. Αλλά επειδή άλλον το τι λαλούμεν τζιαι άλλον το τι κάμνουμεν, η ιδεολογία τους εν πολλά συγκεκριμένη. 

Μιλώ για την προοδευτικήν δεξιάν, τους πολιτικούς της, τη διανόησην της, τζιαι τες εφημερίδες της (Πολίτης, Αλήθεια, Καθημερινή). Μιλώ για τους απολογητές του νεοφιλελεύθερισμού, οι οποίοι στο όνομαν του «εν έχουμεν άλλην επιλογήν» (βλέπε το “there is no alternative” της Θάτσιερ), λαλούν μας μέραν-νύχταν ότι ο λόγος της κρίσης εν το σπάταλον τζιαι μεγάλον κράτος.  

Σαν απολογητής του νεοφιλελευθερισμού, το ακραίον κέντρον πρέπει να νομιμοποιεί τα χαρακτηριστικά που διεκδικεί, τουλάχιστον σε σχέσην με το τι λαλεί. Είπαμεν: προοδευτισμός, πραγματισμός, ορθολογισμός, εκσυγχρονισμός, μετριοπάθεια. Διεκδικώντας την αποκλειστικότηταν τζιαι το μονοπώλιον τούντων όρων, θεωρούν αυτομάτως ότι όποιος τους κάμνει κριτικήν εν συντηρητικός, ονειροπόλος, λαϊκιστής, παράλογος, κολλημένος στο παρελθόν τζιαι ακραίος. Α, εξίχασα ότι άμαν μιλήσεις για το καπιταλιστικόν σύστημα είσαι συνομωσιολόγος τζιαι παρωχημένος μαρξιστής. 

Ας κάτσουμεν κάτω όμως να δώκουμεν περιεχόμενον στα χαρακτηριστικά που διεκδικούν για τους εαυτούς τους τζιαι να μιλήσουμεν για το τι σημαίνουν τούτοι οι όροι. Είδαμεν π.χ. τον εκσυγχρονισμόν του Μπλερ ή του Σημίτη τζιαι τον ορθολογισμόν του οικονομικού τους συστήματος. Η διαφθορά του ήταν απλά πιο εκλεπτυσμένη. Το κράτος έννεν σπάταλον άμαν σιωνώννει εκαταμμύρια τζιαι εκατομμύρια στες τράπεζες για να μας περιπαίζουν ούλλους που γυρόν, διότι εμείς οι πληβείοι εν καταλάβουμεν που οικονομικά. Ούτε ενναν σπάταλον άμαν κάμουμεν 7 υφυπουργεία για να μπορέσουμεν να τάξουμεν σε ούλλους. Τζιαι οικονομικός ορθολογισμός είναι να πουλάς κερδοφόρες δημόσιες εταιρίες σε τιμές ευκαιρίας (τζιαι παράλληλα να έχουμεν να τρώμεν που τες προμήθειες). 

Επειδή λοιπόν ο εκσυγχρονισμός τους εν κενός περιεχομένου τζιαι εξυπηρετεί τες παραδοσιακές σχέσεις εξουσίας με μιαν επίφασην σύγχρονου λόγου, οι φιλελεύθεροι δεξιοί χρειάζουνται τζιαι μιαν προοδευτικήν νομιμοποίησην για να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν που την άσιλα δεξιάν. Προσπαθούν να κερδίσουν περγαμηνές προοδευτισμού με εύκολες κριτικές των πιο αντιδραστικών χαρακτηριστικών του φυσικού τους χώρου, δηλαδή της δεξιάς. Κάμουν, π.χ. κριτικήν του εθνικισμού, μιλούν για το φύλον τζιαι τα δικαιώματα των ΛΟΑΔ, υπερασπίζουνται την πολυπολιτισμικόταν τζιαι αντιτάσσουνται στην εκκλησιάν. Ο λόγος τούτος εν σημαντικός, αλλά εν μισοδότζιν τζιαι στην ουσία λειτουργεί σαν βιτρίνα. Στην τελικήν, το να συγκρούεσαι με τον Ττόμη, το Συλλουρούδιν ή τον Θεμιστοκλέους εν εύκολον πράμαν, γιατί οι ίδιοι εν έτσι όπως ένει. Επιπλέον, στην απουσίαν πραγματικά ριζοσπαστικής πολιτικής που την αριστεράν, οι φιλευλεύθεροι δεξιοί φαίνουνται avant-garde. 

Ο λόγος που εκφέρουν όμως εν εμπεριέχει ρηξικέλευθες πολιτικές – απλά δουλεύκουμεν μέσα που το σύστημαν χωρίς να το αμφισβητούμεν στην δομήν του. Δουλεύκουμεν με τα μιτσιά, κάμνουμεν συμβιβασμούς ποτζιει ποδά που καταντούν μυλλοσφοντζίσματα, τζιαι στρογγυλοποιούμεν τες ωραίες μας αρχές για να γινούν εφαρμόσιμες στο όνομαν ενός κενού περιεχομένου πραγματισμού. Τούτου του τύπου ο πραγματισμός όμως ενισχύει, εμπεδώνει τζιαι νομιμοποιεί το στάτους κβο, το οποίον ούτε θέλει να το αλλάξει, ούτε να το ανατρέψει, αλλά να το εκσυγχρονίσει. 

Μια άλλη σημαντική παράμετρος εν ότι η φιλελεύθερη δεξιά εκφέρει το λόγον της σε μιαν συγκυρίαν όπου μπορεί να το κάμει. Δηλαδή τωρά παίρνει τους. Τον τζιαιρόν που η φιλελεύθερη δεξιά ήταν εγκλωβισμένη μες τον Συναγερμόν των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, τούτοι ούλλοι εν εφκάλλαν κίχι. Τούτη ακριβώς εν η απουσία της άκρας δεξιάς που λαλεί ο Αλί, δηλαδή το ότι εν καθορίζει πιόν τη χάραξη πολιτικής μέσα που τον έλεγχον ενός μέιντστριμ κόμματος εξουσίας. Τωρά η συγκυρία εν άλλη, τζιαι οι φιλελεύθεροι δεξιοί μπορούν να υπάρχουν τζιαι να εκφέρουν λόγον, νομιμοποιώντας έτσι τη νεοφιλεύθερην οικονομικήν ατζιένταν τους. 

Τέλος, ένας άλλος τρόπος με τον οποίο το ακραίον κέντρον νομιμοποιεί την ύπαρξην του είναι μιλώντας για τον μπαμπούλαν των «δύο άκρων». Προσπαθούν δηλαδή να εξισώσουν την αριστεράν με την άκραν δεξιάν. Τούτον όμως εν έναν πολλά απλοϊκόν τζιαι εύκολον τρικ διεκδίκησης μετριοπάθειας. Ο πρώτος που έκαμεν στην Κύπρον τούτην την ταύτισην ήταν ο Λιλλήκκας, εξισώννοντας τους ΕΛΑΜίτες με τους υποστηρικτές της λύσης, με αφορμήν κάτι μικροεπεισόδια στη Λήδρας το 2006. Δεύτερον, οι αντιφάσεις της ρητορικής «ενάντια στην πόλωση» εφανήκαν ξεκάθαρα πέρσι με το Μαρίν, όταν οι φιλελεύθεροι εθκιαλέξαν ξεκάθαρα το έναν άκρον τζιαι επήαν να φωνάξουν ενάντια στον «γιόν της πλύστρας», εκφέροντας έναν ξεκάθαρα ταξικό λόγο. Υπενθυμίζω ότι η πρώτη χρήση του όρου «αγανακτισμένοι» ήταν σε μιαν διαδήλωση έξω που το προεδρικό των αποφοίτων τζιαι γονιών μαθητών του English School κανέναν μήνα πριν το Μαρί, όπου η μεγαλοαστική Λευκωσία επήεν τζιαι εφάκκαν κασσαρόλλες παντώς τζιαι ήταν στην Αργεντινή, διαμαρτυρόμενη για την κατάντια του Eton της Κύπρου (ιμιης).  

Ο προοδευτισμός της φιλελεύθερης δεξιάς εν υπάρχει ποττέ ανεξάρτητα που τη νεοφιλελεύθερην οικονομικήν ιδεολογίαν, αλλά εν τζιαμαί μόνον για να τη νομιμοποιεί τζιαι να την εκσυγχρονίζει. Όταν τίθεται δίλημμαν επιλογής μεταξύ της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής τζιαι των προοδευτικών θεμάτων που είπαμεν πιο πάνω (π.χ. κριτική στον εθνικισμόν, φύλον, ΛΟΑΔ ή πολυπολιτισμικότητα), η επιλογή εν ξεκάθαρη, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης, όπου ο καθένας πάει στα ένστικτα του. Γιατί τα επιδόματα σε μονογεϊκές οικογένειες π.χ., εν όσον ζήτημαν φύλου όσον τζιαι οικονομικόν. Σκέφτου να’σαι άνεργη γεναίκα μετανάστης με κοπελλούιν. Πληροίς ούλλα τα κριτήρια ευαισθησίας των φιλελεύθερων δεξιών. Πλην όμως, it’s the economy, stupid... Τζιαι εννα’σαι η πρώτη ποννα πάει σόττον που τον εξορθολογισμόν της οικονομίας. 

Εδημοσιεύτηκεν στο cyprusviews.eu